Zes voorstellen van aanpak van jihadi-recrutering

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Mooie analyse. Het lijkt mij vrij logisch dat, wanneer men mensen in een ketel van onwetendheid en armoede stopt en daarna het deksel ferm dichtschroeft, dat er dan een onaangenaam gistingsproces optreedt. Wanneer het deksel er af springt ziet men het resultaat: radicalisering, verslavingsproblematiek en andere psychische problemen. Als aanvulling, specifiek naar Brussel toe, zie ik een fusie als een sterke steun in de rug. De aangedragen voorstellen gaan (veel) geld kosten. Waarom rijkere gemeenten als Oudergem niet mee laten in staan voor armere gemeenten als Molenbeek. Zelf ben ik van Gent en ik zie Ledeberg ook niet optimaal functioneren zonder de steun van bv. Mariakerke.
Dirk De Block: dank om ons deelgenoot te maken aan uw inzichten, vergaard als straathoekwerker, in contact met medemensen die ondanks alles er het beste van proberen te maken in onze huidige maatschappij, hun leefwereld. Dit is een opiniestuk waar elke mens zich in kan vinden, partijen spelen dan niet meer. De nagestreefde oplossing van wat we nu meemaken, moet alomvattend zijn, zo niet zal de geschiedenis zich herhalen, wreder dan vroeger. U noemt de dingen bij naam, terecht: jongeren doorzien hypocriete toestanden sneller dan we denken. Met de ene hand geven en met de andere terugnemen, kan niet meer. Koud en warm blazen lukt niet. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt, is een oud gezegde en legt de lat hoog voor de overheid, voor alle overheden, voor alle mensen. Deze crisis is wereldomvattend en kan enkel op een wereldomvattende manier verholpen worden. Onderwijs speelt daarin een zeer belangrijke rol: goed opgeleide leerkrachten, opvoeders, begeleiders, hulpverleners, ... zijn nodig. De overheid draagt hierin een grote verantwoordelijkheid. Ze staat voor een uitdaging die ze zeer goed moet inschatten en aanpakken. Veel draait rond tewerkstelling en verloning: renovatie, isolatie van woningen ... wie kan dat betalen? Bouwen van sociale woningen, renovatiepremies: dat alles kost de overheid geld ... dat ze haalt bij de belastingbetaler. Alweer argumenten om iedereen te mobiliseren om zijn deel van de lasten te dragen, volgens vermogen en kunnen. Wie daar niet aan mee werkt, vergroot de ontstane problemen! Dat inzicht moet bij iedereen duidelijk zijn. Geen woorden maar daden: jammeren over alles wat misloopt is enkel veroorloofd en aanvaardbaar als je op dat vlak recht in je schoenen staat. Niet het geld vormt de verloning voor geleverde inspanningen, de motivatie om energie te putten uit wat je doet, maar graag doen wat je doet! Gezien we allen verschillen, zal de wereld blijven draaien als iedereen zijn deel bij draagt volgens zijn talenten, anders dan nu, beter ... als we leren dat uit de geschiedenis. Er is werk aan de winkel voor iedereen. Beschouw, zie alle mensen als uw gelijken en behandel ze zo, want: alle mensen zijn het waard vanuit hun mens zijn. Een goede omgeving staat garant voor een goede ontwikkeling. Daarin kunnen excessen tijdig ontdekt worden, besproken en opgelost. Vroeg begonnen is oud gedaan: scholing primeert nu! Er zijn specialisten met degelijke vorming voorhanden, gebruik ze, op de juiste plaats. De aarde is ons verblijf. Daarmee moeten we het allen, in vrede met elkaar, stellen. Dan vaar je er zelf goed bij en dat is jouw enige juiste verloning en geeft een veilige toekomst.
Beste, Ik las met interesse uw voorstellen. In 5 van de 6 punten kan ik me zeer goed vinden. Echter, het eerste punt vind ik toch moeilijk en daarom wil ik kort mijn idee hierover meedelen. Ik denk dat een deradicaliseringscursus vanuit een overheid georganiseerd hier geen oplossing kan zijn. De overheid wordt al gewantrouwd door de geradicaliseerden en een cursus die ze verplicht moeten volgen en dan ook nog gegeven wordt door iemand die door die gewantrouwde overheid is aangesteld, dat lijkt me weinig effect te hebben. Mogelijk kan dat dan ook nog meer ervoor zorgen dat personen het gevoel hebben dat ze hun mening hier niet mogen hebben. Hetgeen ervoor kan zorgen dat ze zich nog meer van de maatschappij zullen distantiëren. Persoonlijk zie ik meer heil in een aanpak die een geradicaliseerd beeld niet veroordeeld, omdat dit een averechts effect kan hebben, maar eerder de focus legt op het vermijden van geweld dat mogelijk met radicalisering gepaard gaat. Men kan geradicaliseerd zijn zonder dat dit tot geweld leidt. Men kan dan alsnog evolueren naar een deradicalisering, maar een opgelegde deradicalisering lijkt mij eigenlijk onmogelijk. Groeten, Thomas.
Ben zo blij te lezen dat er toch mensen verder denken dan gewoon de gevolgen aan pakken en die op zoek gaan naar de echte oorzaak van dit geweld. Konden we maar iedereen daarvan overtuigen!

In Düsseldorf kwamen deze week woensdag 4.000 mensen hun woede en soms ook hun wanhoop uitschreeuwen voor het parlement waar de ministers van Volksgezondheid van de Duitse deelstaten bijeenkwamen. De PVDA-basisgroep van de Zorg van Luik was erbij.

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.