Slaat de sociale koorts in Duitsland naar hier over?

Foto IG Metall, Stefanie Klepke
Foto IG Metall, Stefanie Klepke

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Ik zou zeggen, op naar de 28 uren week, alleen al om iets tegen de werkloosheid te doen. De vraag is wie staat daar mee achter!
Er zijn twee mogelijke antwoorden op de verdere automatisering in de toekomst. Ofwel behoud je de volledige werkweek en krijg je een steeds kleinere groep werkenden die het groeiende aantal werklozen de hand boven het hoofd moeten houden. Met verarming van zowel werkenden (meer afhouden van het loon voor sociale zekerheid) als werklozen tot gevolg. De betere optie is een spreiding van arbeid over de volledige bevolking in een kortere werkweek mét behoud van loon. Deze keuze heeft tal van voordelen waar ik er graag een paar van meegeef: een staat waar de loonverschillen klein zijn is een staat met minder misdrijven, een veiligere staat (als dat geen overtuigend argument is voor de nva), het beschikken over meer vrije tijd met een aangepast loon kan de economie een boost geven (ovld is ook al mee), door de meer beschikbare vrije tijd kunnen er meer individuele zorgtaken opgenomen worden zoals zorg voor ouders, kinderen(de gezinspartij cd&v heeft ook zijn aansluiting gevonden), etc... Het afgezaagde plaatje van "niets is gratis" gaan we deze keer niet draaien, elke verkorting van de arbeidsduur heeft in het verleden, zonder nefaste impact op de economie, gekund zonder loon verlies.
Automatisering kost in eerste instantie banen, dat klopt. Maar diegenen die 'weg zijn geautomatiseerd' hoeven geenszins achterover te gaan liggen. Zij kunnen, mits ze zich flexibel opstellen en de vereiste opleidingen volgen, gaan inzetten op nieuwe terreinen voor de vervaardiging van nieuwe producten en diensten. Dat is altijd zo gegaan en is ook de motor van echte vooruitgang. Maar helaas is dat niet zo als het aan de vakbonden ligt. Die stellen eisen om voor het volle loon minder te moeten werken. Wie het leger werklozen (dat volgens de vakbonden en socialisten gaat betalen, is de grote vraag. Onze economie kan volgens vele links 'denkers' wel zo'n enorm drijfanker meeslepen. Maar dan vergeten we well dat we de hete adem van opkomende economieën in onze nek voelen (u misschien niet). Het standaard antwoord hierop van links is dat we niet langer moeten concurreren, maar 'samenwerken'. Ga dat maar eens aan de Chinezen, Viëtnamezen en Indiërs uitleggen, die heel goed weten dat het het globale kapitalisme is geweest dat hen -eindelijk- uit de abjecte armoede en stagnatie heeft getrokken. Nu wil donkerrood ons terugwerpen in die stagnatie met een economie die het moet hebben van overheidsbeslag op onze middelen. Ze lachen ons uit daar in het verre oosten, als het zover komt. Maar gelukkig is er nog de kiezer die hier -tot nu toe- een stokje voor heeft gestoken. En het is de kiezer, en niet de betoger op straat, naar wie moet worden geluisterd. Luisteren naar wie om het hardst schreeuwt heeft niets met democratie te maken!
Beste donkerblauwe, Het staat u altijd vrij om Milton-Friedman gestuurde economieën te vergelijken met Maynard Keynes gestuurde. Als toetje geef ik u graag mee dat een land als Portugal (links bewind) veel beter draait dan ons liberaal "paradijsje".
Het zijn de multinationals die vanaf de jaren '70 hun fabrieken naar de goedkope loonlanden versast hebben. Waarom? Omdat ze met het maken van hetzelfde in het Oosten triljarden konden verdienen, wel alleen de top, de werknemers werd in vergelijking een kruimel gegund. Veel bedrijven hebben sindsdien hun biezen gepakt en lieten hun vroegere werknemers vallen als een baksteen met als troosprijs een doekje voor het bloeden. De bedrijfstop bekommert zich geen moer om de mensen die werkloos achterblijven. Ze laten zich alleen leiden door de lokroep van het almachtige geld waar niemand aan mag komen, zeker de staat niet.
Op 1 augustus steekt Engie/Electrabel kerncentrale Doel 3 weer in gang. Onterecht vinden actiegroepen. De centrale vertoont tal van gebreken en is onvoldoende getest voor een heropstart.
De bedrijven trekken aan de alarmbel. Ze zitten naar eigen zeggen met een pak vacatures die niet ingevuld geraken. Onzin, zegt Sacha Dierckx van de progressieve denktank Minerva. “Als ze genoeg betalen, zullen ze wel mensen vinden die bij hen willen werken.”

De stad verkopen aan wie er de hoogste prijs voor biedt, leidt ertoe dat groene zones opgeslokt worden door beton. Het is wat in de meeste steden in ons land gebeurt. Ook in Luik.

In Genk groeit een op de drie kinderen op in een kansarm gezin. De oude mijnstad is een van de armste steden van het land.

De stedelijke mobiliteit is zonder meer een van de grootste uitdagingen voor de toekomst. Leefbaarheid, gezondheid en veiligheid vragen doortastende maatregelen.

Huisvesting is een thema dat terugkomt in alle bevragingen die de PVDA hield, zowel in Vlaanderen als in Brussel en Wallonië. Dat is alles behalve een verrassing voor Mathilde El Bakri, lijsttrekker voor de PVDA in Brussel-stad bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Op 14 oktober 2018 wil de PVDA een sprong vooruit maken in 33 steden en gemeenten in het noorden en het zuiden van het land. De partij wil verkozenen die in de gemeenteraad de spreekbuis zijn van al wie actievoert voor een stad op mensenmaat.

De Franse rapster Chilla wordt vaak voorgesteld als een feministische artieste, maar zelf verkiest ze “humanistisch”. Één ding is zeker: met haar intelligente rap is ze een frisse wind op de Franse en Belgische podia. Op 8 september zal ze ManiFiesta doen zinderen.

Ter herinnering: op 7 april kreeg de hele wereld amateurbeelden te zien van mensen, van wie de makers beweerden dat ze slachtoffers waren van chemische aanvallen in de Syrische stad Doema. De Verenigde Staten, Engeland en Frankrijk gebruikten deze beelden als voorwendsel om Syrië onmiddellijk te bombarderen. De Organisatie voor het Verbod van Chemische Wapens (OPCW) heeft nu een tussentijds verslag over haar onderzoek klaar. Ze stelt dat er in ieder geval op dit moment geen aanwijzingen zijn dat er een chemische aanval heeft plaatsgevonden.

Na de dagen van sterke mobilisatie op 29 en 30 juni, kenden de Belgische spoorwegen op 10 en 11 juli een nieuwe stakingsbeweging, op initiatief van de Onafhankelijke Vakbond Spoorwegpersoneel (OVS). Deze keer staken alleen de machinisten, maar zij zijn niet de enigen die boos zijn op de NMBS-directie.