Petitie tegen de Wet Peeters overhandigd

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

We werken om te leven - de regering wil met de Wet Peeters daarvan maken "we leven om te werken" lees werknemers zijn maar dingen die winst en rendement moeten opbrengen. Welkom in de tijd van de moderne slavernij. Als het van de Wet Peeters en deze regering afhangt.
Zolang niemand van de andere oppositie partijen durft in onze boot stappen en steeds maar ja knikken voor deze regering is het moeilijk vechten voor ons. Welke partij durft volmondig het verzet op gang trekken
alle Ministers op een eiland met water en broot en haaien in het water
Nu, ook als Nederlander zie ik het gemene en gevaarlijke van deze wet. Zoals jullie al hierboven stellen, alleenstaande ouders, of mensen die ook nog mantelzorger zijn, kunnen hiervan ernstig de dupe worden. En niet alleen zij, elke werknemer in een van de betreffende sectoren, kan hier slachtoffer van worden. Meer uur werken in het hoogseizoen (En met of zonder toeslagen? In Nederland heb je nu recht op overurentoeslag, ploegentoeslag, nacht- en weekendtoeslag, in België misschien ook, dat zal dan natuurlijk snel door het liberale tuig afgeschaft worden, denk ik). 8 uur werken per dag, is voor de meeste mensen lang genoeg. Incidenteel eens wat langer werken, soit, maar niet structureel. En daar komt deze wet eigenlijk op neer: in de drukke tijden structureel langer werken. Dit kabinet ziet steeds weer kans om de gewone mens te naaien (excusez le mot). Nu ja, teveel Belgen hebben gestemd voor deze regering. Teveel mensen die zich hebben laten verblinden door de praatjes van de regeringspartijen. Onze verkiezingen zijn maart 2017, jullie zullen helaas nog een paar jaar met dit regeringstuig moeten doen. Arm België!

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.
Op vrijdag 15 juni staan Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de rechtbank. Ze staan terecht omdat ze in 2016 deelnamen aan een stakingspiket in het havengebied. Met het proces voor de correctionele rechtbank hangen hun zware straffen boven het hoofd. Met een bijzonder grote inzet voor iedereen die op zijn democratische recht om actie te voeren wil blijven rekenen.