Patiënte Amy De Schutter: “Elke jongere heeft recht op een aangepaste behandeling”

Tekening uit het boek «Hoe men van een klaproos een monster maakt»
Tekening uit het boek «Hoe men van een klaproos een monster maakt»
Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Psychiatrie blijft voor de meeste mensen een taboe alsook zo blijkt voor onze bevoegde ministers. Nochtans moet dit probleem zeer ernstig genomen worden en ik spreek uit ervaring. Het is niet niet alleen in de kinderpsychiatrie dat er veel fout loopt maar ook bij de volwassenen. Het grote probleem is met het beleid van onze huidige regering en ook vooral het neo liberale denken van de Europese leiders er nog meer psychiatrische patiënten bijkomen die de maatschappelijke druk niet meer aankunnen. En nee het zijne meestal geen zwakkelingen maar juist mensen die zich altijd voor de volle 100% ingezet hebben maar door een samenloop van omstandigheden gekraakt zijn . Daarmee wil ik zeggen dat we meer naar de kern van de zaak en oorsprong moeten handelen want voorkomen is beter dan genezen als het nog te genezen valt want dikwijls is de schade al zo groot , vooral bij oudere patiënten , dat volledig herstel onmogelijk is. Zolang onze beleidsmakers dat niet willen inzien en niet verder kijken dan hun neus lang is geraakt er niets opgelost. Investeren in een maatschappij waarbij zich IEDEREEN WAARDIG VOELT is dan ook van essentieel belang. En dat is niet door de mensen tegen mekaar op te zetten , een overdaad aan regels , slechte werkomstandigheden , een te grote ongelijkheid , uitbuiting ( op dat gebied is er nog weinig vooruitgang geboekt , het is alleen in een modern jasje verpakt ) en armoede te creëren. Vele mensen zouden eens moeten stilstaan bij zichzelf en zich afvragen : is dit de maatschappij die ik werkelijk wil? Wil ikzelf behandeld worden zoals ik andere mensen behandel? We moeten leven en laten leven en daar is veel inzet voor nodig en minder egoïsme. We moeten er allemaal toe bereid zijn maar zouden onze politiekers zo ver nadenken? Het grote kapitaal is al te dikwijls oorzaak van onze huidige maatschappelijke problemen , daaromtrent wordt alles gestuurd en dat gaat ten koste van veel mensenleed. De vraag is of mensen genoeg bij verstande zijn om dit diepe inzicht te krijgen want dan pas kun je er aan werken om een betere samenleving te creëren.

In Düsseldorf kwamen deze week woensdag 4.000 mensen hun woede en soms ook hun wanhoop uitschreeuwen voor het parlement waar de ministers van Volksgezondheid van de Duitse deelstaten bijeenkwamen. De PVDA-basisgroep van de Zorg van Luik was erbij.

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.