Minimumdienst: eerst het spoor en dan ...

Internationaal recht zegt dat het stakingsrecht alleen mag worden beperkt als het leven, de gezondheid of de fysieke integriteit van mensen in gevaar komt. Dat is hier niet het geval. (Foto Solidair, han Soete)
Internationaal recht zegt dat het stakingsrecht alleen mag worden beperkt als het leven, de gezondheid of de fysieke integriteit van mensen in gevaar komt. Dat is hier niet het geval. (Foto Solidair, han Soete)

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Hoeveel stakingen zijn er verleden jaar bij het spoor geweest? En voor wat eigenlijk? Zomaar uit machtswellust van de vakbonden! Het spoor, de lijn, en zoveel andere overgesubsidiëerde "overheidsdiensten" moeten in privéhanden komen!!! Herinner u Sabena, was toch ook één bende profiteurs!! En waar stonden de vakbonden ook zo sterk: bij de autofabrikanten die ons land ontvlucht zijn, en dit dankzij de dictatoriale vakbonden wiens leden de bijdragen mogen aftrekken van de belastingen.
Beste De Vidts. Ik weet niet in welk land jij leeft maar in België waren er het laatste jaar geen spoorstakingen. http://www.standaard.be/cnt/dmf20170526_02898720 Voor mij hadden er gerust wat stakingen en acties mogen zijn. Onder andere om de verder afbouw van de service aan de reizigers en het sluiten van stations tegen te gaan.
Mijnheer of Mevrouw De Vidts om te weten waarom het spoorwegpersoneel staakt zou u eventjes uw oor moeten te luisteren leggen bij het personeel op de werkvloer en niet bij al die mooipraters op hogere posten. Ikzelf ben 37 jaar treinbestuurder geweest. Vanaf 1970 hebben we ononderbroken moeten knokken om een job te krijgen die min of meer menswaardig was. Toen ik begon zat een treinbestuurder 10 uur op twee planken. Ja u leest het goed twee harde planken. 37 jaar later stond er al een gewone stoeltje met een kussentje los in de stuurpost, jaren hebben de vakbonden daarvoor moeten strijden. Natuurlijke behoeften gebeurden voor de locomotief. Bij zelfmoorden kon een treinbestuurder zijn plan trekken. Ikzelf heb achtmaal iemand doodgereden zonder enige begeleiding daarna. Bij klachten na zulke aanrijdingen riskeerde je zelfs om medisch afgekeurd te worden. Ik zou u een ganse dag kunnen vertellen hoe het er in mijn tijd aan toeging en nog aan toegaat bij de NMBS. U wilt de vakbonden weg. Wel dan zal de chaos pas echt goed beginnen voor het personeel, Kijk maar naar het Verenigd Koninkrijk waar zelfs de reiziger van vandaag terug een nationale spoorweg wilt. En voor degenen die vandaag hard moeten werken aan de spoorweg er zijn ook nog wilde stakingen. Ga ervoor maar dat zal moed vergen. Alleen de strijd voor uw rechten zorgt ervoor dat u uw rechten krijgt. De harde strijd is de enige taal die de elite verstaat, moest mijn grootvader nog leven hij zou het beamen.
De bedrijven trekken aan de alarmbel. Ze zitten naar eigen zeggen met een pak vacatures die niet ingevuld geraken. Onzin, zegt Sacha Dierckx van de progressieve denktank Minerva. “Als ze genoeg betalen, zullen ze wel mensen vinden die bij hen willen werken.”

De stad verkopen aan wie er de hoogste prijs voor biedt, leidt ertoe dat groene zones opgeslokt worden door beton. Het is wat in de meeste steden in ons land gebeurt. Ook in Luik.

In Genk groeit een op de drie kinderen op in een kansarm gezin. De oude mijnstad is een van de armste steden van het land.

De stedelijke mobiliteit is zonder meer een van de grootste uitdagingen voor de toekomst. Leefbaarheid, gezondheid en veiligheid vragen doortastende maatregelen.

Huisvesting is een thema dat terugkomt in alle bevragingen die de PVDA hield, zowel in Vlaanderen als in Brussel en Wallonië. Dat is alles behalve een verrassing voor Mathilde El Bakri, lijsttrekker voor de PVDA in Brussel-stad bij de gemeenteraadsverkiezingen.

Op 14 oktober 2018 wil de PVDA een sprong vooruit maken in 33 steden en gemeenten in het noorden en het zuiden van het land. De partij wil verkozenen die in de gemeenteraad de spreekbuis zijn van al wie actievoert voor een stad op mensenmaat.

De Franse rapster Chilla wordt vaak voorgesteld als een feministische artieste, maar zelf verkiest ze “humanistisch”. Één ding is zeker: met haar intelligente rap is ze een frisse wind op de Franse en Belgische podia. Op 8 september zal ze ManiFiesta doen zinderen.

Ter herinnering: op 7 april kreeg de hele wereld amateurbeelden te zien van mensen, van wie de makers beweerden dat ze slachtoffers waren van chemische aanvallen in de Syrische stad Doema. De Verenigde Staten, Engeland en Frankrijk gebruikten deze beelden als voorwendsel om Syrië onmiddellijk te bombarderen. De Organisatie voor het Verbod van Chemische Wapens (OPCW) heeft nu een tussentijds verslag over haar onderzoek klaar. Ze stelt dat er in ieder geval op dit moment geen aanwijzingen zijn dat er een chemische aanval heeft plaatsgevonden.

Na de dagen van sterke mobilisatie op 29 en 30 juni, kenden de Belgische spoorwegen op 10 en 11 juli een nieuwe stakingsbeweging, op initiatief van de Onafhankelijke Vakbond Spoorwegpersoneel (OVS). Deze keer staken alleen de machinisten, maar zij zijn niet de enigen die boos zijn op de NMBS-directie.

In april brak in het parlement en in de media een storm los over de F-16’s van de Belgische luchtmacht. Gelekte mails tussen legertop, minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) en Lockheed Martin lieten uitschijnen dat onze F-16’s langer meekunnen dan gezegd. De beslissing is ondertussen uitgesteld tot oktober. De kernvraag blijft of we de 34 gevechtsvliegtuigen die de regering wil aankopen nodig hebben. Een gesprek met vredesactiviste Isabelle Vanbrabant.