“Luister eindelijk eens naar de ouders van kinderen met autisme”

Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Als moeder van een normaal begaafde zoon met autisme (intussen 22 jaar) ken ik de lijdensweg van de ouders maar al te goed. Ik begrijp niet waar de uitspraak vandaan komt dat je het IQ van een kind met autisme niet zou kunnen testen. Bij mijn zoon is dat wel gebeurd. Wij moesten indertijd een attest halen bij een neus- keel- en oorarts om aanspraak te maken op GON-begeleiding in de lagere en secundaire school omdat autisme toen ingedeeld werd bij de gehoorstoornissen. Intussen is er aan Nederlandstalige kant in het bijzonder onderwijs een apart type voorzien, maar de wachtlijsten blijven veel te lang en de besparingen helpen de zaak ook niet vooruit. Wij hebben gelukkig gepaste hulp gevonden, maar we moesten wel zelf voor veel zorgen. Mijn zoon is intensief begeleid door een kinderpsycholoog die we eeuwig dankbaar zijn voor zijn prachtige werk, net als de GON-begeleider die hem in het lager en het secundair heeft begeleid en de scholen die voor die begeleiding openstonden, wat toen verre van evident was in het gewoon onderwijs. Mijn zoon zit ondertussen in zijn 1e Master Informatica. Aan de universiteit is er jammer genoeg geen recht op GON-begeleiding, op hogescholen wel. Goede begeleiding is echt ontzettend belangrijk, het is een schande dat ouders en kinderen nog altijd zo'n lijdensweg moeten afleggen om geschikte hulp te krijgen en dat de verschillende regeringen het niet nodig vinden voldoende middelen te voorzien om de wachtlijsten weg te werken. Om gevechtsvliegtuigen en fregatten te kopen vinden ze meteen geld, gezinnen in nood moeten het zelf maar uitzoeken...
Mijn zoon van 18 jaar heeft autisme, gaat naar gewoon onderwijs maar hier is ook geen hoor voor zijn problematiek. Ondertussen is hij reeds enkele keren blijven zitten en volgt momenteel een richting BSO. Hij is gestart in ASO. En dit met een IQ van +/- 139. Ik lig nachten wakker. Zelf zijn we momenteel op zoek naar een schikte richting (onderwijs). Veel hulp kan je niet vinden. Zijn vader heeft hem, samen met mijn andere 2 kinderen achtergelaten, dus veel financiële ruimte is er niet. Wanneer gaan ze in BXl eens wakker worden. Hij is helemaal niet dom, maar wat meer begrip zou al heel veel helpen.
Claire Geraets, je doet prachtig werk! Hopelijk zal er snel iets gebeuren. Ik voel dagelijks de frustratie dat er veel meer en veel efficiëntere dingen zouden kunnen gedaan worden voor mijn zoontje met autisme en andere jonge kinderen met autisme. In Canada staat men op dat vlak idd voorop, ook in het Verenigd Koninkrijk worden er stapjes vooruit gezet (bv. door het inzetten van ABA-tutors (Applied Behaviour Analysis) in scholen. Hier blijven we hangen in een aanbod van MPI's die meestal wel goedbedoeld vanuit uit een 'caritatieve' modus werken en dus eerder blijven hangen in het (ver)zorgende in plaats van uitdagingen aan te gaan op het vlak van de ontwikkeling van onze kinderen. Ze kunnen dat comfortabel blijven doen, want er zijn toch wachtlijsten. Als je als ouder op je strepen staat en de gebrekkige pedagogische en didactische kwaliteit aankaart, krijg je snel te horen dat je gerust snel kan vertrekken met je kind, want er staan andere mensen die maar al te graag de plaats van jouw kind willen invullen. (persoonlijk meegemaakt) Ook scholen en leerkrachten timmeren goedbedoeld aan de weg, maar rommelen eigenlijk meestal ook maar wat aan wegens gebrek aan knowhow, vorming, innovatie en budget. Rest je als ouder dan om op vlak van therapieën naar privé-centra te gaan kijken, maar dan wordt het snel heel duur. Zaak is dat jonge kinderen met (zwaar) autisme gebaat zijn met intensieve therapie. Op dit ogenblik financieel onmogelijk in Vlaanderen. Je kan eventueel naar Nederland gaan met je kind, maar dan ben je al snel meer dan 2500 euro kwijt voor een week intensieve therapie. Enzovoort enzovoort,.... zucht

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen … De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.
Op vrijdag 15 juni staan Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de rechtbank. Ze staan terecht omdat ze in 2016 deelnamen aan een stakingspiket in het havengebied. Met het proces voor de correctionele rechtbank hangen hun zware straffen boven het hoofd. Met een bijzonder grote inzet voor iedereen die op zijn democratische recht om actie te voeren wil blijven rekenen.

Als liegen en bedriegen strafbaar was, dan zat Open Vld-voorzitter Gwendolyn Rutten nu in de bak! “Niemand gaat pensioen verliezen”, zei ze op tv-zenders en in zowat alle kranten eind 2017. “Wie langer werkt, krijgt zelfs meer pensioen”, klonk het. Maar Knack komt nu met concrete cijfers en wat blijkt? Boerenbedrog!

Op 25 mei trad een nieuwe Europese regelgeving in werking ter bescherming van de privacy. De General Data Protection Regulation, beter gekend als GDPR, is een Europese wet die meer rechten geeft aan de consument. Een goede zaak dus. Of toch niet helemaal?

Italië heeft dan toch een nieuwe regering. Extreemrechts “vergat” plots zijn anti-Europaretoriek. De boodschap van het Europese kapitaal is duidelijk: het is niet omdat je de verkiezingen wint dat je een regering mag vormen die je wilt, of dat je mag regeren zoals je wilt.

“Een lijst die 50% van de beroepen als zwaar erkent, is onmogelijk en onbetaalbaar”. Dat zei onlangs Open Vld-pensioenspecialist Vincent Van Quickenborne, de vorige minister van Pensioenen. Al dagen proberen Open Vld en N-VA de werknemers tegen elkaar op te zetten over de vraag wie er een zwaar beroep heeft. Maar eigenlijk, als je tot je 67ste moet werken, dan is elk beroep zwaar… tenzij misschien als je minister of parlementslid bent.