“Luister eindelijk eens naar de ouders van kinderen met autisme”

Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Als moeder van een normaal begaafde zoon met autisme (intussen 22 jaar) ken ik de lijdensweg van de ouders maar al te goed. Ik begrijp niet waar de uitspraak vandaan komt dat je het IQ van een kind met autisme niet zou kunnen testen. Bij mijn zoon is dat wel gebeurd. Wij moesten indertijd een attest halen bij een neus- keel- en oorarts om aanspraak te maken op GON-begeleiding in de lagere en secundaire school omdat autisme toen ingedeeld werd bij de gehoorstoornissen. Intussen is er aan Nederlandstalige kant in het bijzonder onderwijs een apart type voorzien, maar de wachtlijsten blijven veel te lang en de besparingen helpen de zaak ook niet vooruit. Wij hebben gelukkig gepaste hulp gevonden, maar we moesten wel zelf voor veel zorgen. Mijn zoon is intensief begeleid door een kinderpsycholoog die we eeuwig dankbaar zijn voor zijn prachtige werk, net als de GON-begeleider die hem in het lager en het secundair heeft begeleid en de scholen die voor die begeleiding openstonden, wat toen verre van evident was in het gewoon onderwijs. Mijn zoon zit ondertussen in zijn 1e Master Informatica. Aan de universiteit is er jammer genoeg geen recht op GON-begeleiding, op hogescholen wel. Goede begeleiding is echt ontzettend belangrijk, het is een schande dat ouders en kinderen nog altijd zo'n lijdensweg moeten afleggen om geschikte hulp te krijgen en dat de verschillende regeringen het niet nodig vinden voldoende middelen te voorzien om de wachtlijsten weg te werken. Om gevechtsvliegtuigen en fregatten te kopen vinden ze meteen geld, gezinnen in nood moeten het zelf maar uitzoeken...
Mijn zoon van 18 jaar heeft autisme, gaat naar gewoon onderwijs maar hier is ook geen hoor voor zijn problematiek. Ondertussen is hij reeds enkele keren blijven zitten en volgt momenteel een richting BSO. Hij is gestart in ASO. En dit met een IQ van +/- 139. Ik lig nachten wakker. Zelf zijn we momenteel op zoek naar een schikte richting (onderwijs). Veel hulp kan je niet vinden. Zijn vader heeft hem, samen met mijn andere 2 kinderen achtergelaten, dus veel financiële ruimte is er niet. Wanneer gaan ze in BXl eens wakker worden. Hij is helemaal niet dom, maar wat meer begrip zou al heel veel helpen.
Claire Geraets, je doet prachtig werk! Hopelijk zal er snel iets gebeuren. Ik voel dagelijks de frustratie dat er veel meer en veel efficiëntere dingen zouden kunnen gedaan worden voor mijn zoontje met autisme en andere jonge kinderen met autisme. In Canada staat men op dat vlak idd voorop, ook in het Verenigd Koninkrijk worden er stapjes vooruit gezet (bv. door het inzetten van ABA-tutors (Applied Behaviour Analysis) in scholen. Hier blijven we hangen in een aanbod van MPI's die meestal wel goedbedoeld vanuit uit een 'caritatieve' modus werken en dus eerder blijven hangen in het (ver)zorgende in plaats van uitdagingen aan te gaan op het vlak van de ontwikkeling van onze kinderen. Ze kunnen dat comfortabel blijven doen, want er zijn toch wachtlijsten. Als je als ouder op je strepen staat en de gebrekkige pedagogische en didactische kwaliteit aankaart, krijg je snel te horen dat je gerust snel kan vertrekken met je kind, want er staan andere mensen die maar al te graag de plaats van jouw kind willen invullen. (persoonlijk meegemaakt) Ook scholen en leerkrachten timmeren goedbedoeld aan de weg, maar rommelen eigenlijk meestal ook maar wat aan wegens gebrek aan knowhow, vorming, innovatie en budget. Rest je als ouder dan om op vlak van therapieën naar privé-centra te gaan kijken, maar dan wordt het snel heel duur. Zaak is dat jonge kinderen met (zwaar) autisme gebaat zijn met intensieve therapie. Op dit ogenblik financieel onmogelijk in Vlaanderen. Je kan eventueel naar Nederland gaan met je kind, maar dan ben je al snel meer dan 2500 euro kwijt voor een week intensieve therapie. Enzovoort enzovoort,.... zucht
Op woensdag en donderdag 25 en 26 juli 2018 staakt het cabinepersoneel van vliegtuigmaatschappij Ryanair in Italië, Spanje, Portugal en België. Ze vinden elkaar in gezamenlijke strijd en solidariteit om de jarenlange uitbuiting tegen te gaan. Eind augustus plant het personeel in Duitsland en Nederland hetzelfde.

Toen de 72-jarige Nelson Rolihlahla (‘de takkenbreker’) Mandela op 11 februari 1990 de gevangenis verliet was hij een wereldwijde legende. De man die 27 jaar gevangen zat, waarvan achttien jaar met zijn kameraden in compleet isolement op het legendarische Robbeneiland, was het symbool geworden van de strijd tegen het onmenselijke apartheidssysteem zowel in Zuid-Afrika als in de hele wereld. Nelson Mandela overleed op 5 december 2013 op 95-jarige leeftijd. Hij zou vandaag 100 jaar geworden zijn.

Jean-Pascal van Ypersele is de belangrijkste klimaatwetenschapper van ons land. Bij uitgeverij EPO is net zijn boek In het oog van de klimaatstorm uit. Daarin formuleert van Ypersele een helder antwoord op de vragen die ertoe doen en gunt hij ons een blik achter de schermen van de grote internationale conferenties. Op 8 september komt hij naar ManiFiesta.

Op 1 augustus steekt Engie/Electrabel kerncentrale Doel 3 weer in gang. Onterecht vinden actiegroepen. De centrale vertoont tal van gebreken en is onvoldoende getest voor een heropstart.
De bedrijven trekken aan de alarmbel. Ze zitten naar eigen zeggen met een pak vacatures die niet ingevuld geraken. Onzin, zegt Sacha Dierckx van de progressieve denktank Minerva. “Als ze genoeg betalen, zullen ze wel mensen vinden die bij hen willen werken.”
Minister van Energie Marghem wil een prijs invoeren voor koolstof, een materiaal dat in bijna al onze gebruiksvoorwerpen vervat zit – in brandstof, maar ook in brood, bijvoorbeeld. De klimaatontaarding is ernstig en er zijn dringend maatregelen op grote schaal nodig. Maar kunnen ze nu echt niets beter bedenken dan een zoveelste nieuwe belasting?

De stad verkopen aan wie er de hoogste prijs voor biedt, leidt ertoe dat groene zones opgeslokt worden door beton. Het is wat in de meeste steden in ons land gebeurt. Ook in Luik.

In Genk groeit een op de drie kinderen op in een kansarm gezin. De oude mijnstad is een van de armste steden van het land.

De stedelijke mobiliteit is zonder meer een van de grootste uitdagingen voor de toekomst. Leefbaarheid, gezondheid en veiligheid vragen doortastende maatregelen.

Huisvesting is een thema dat terugkomt in alle bevragingen die de PVDA hield, zowel in Vlaanderen als in Brussel en Wallonië. Dat is alles behalve een verrassing voor Mathilde El Bakri, lijsttrekker voor de PVDA in Brussel-stad bij de gemeenteraadsverkiezingen.