“Jordy, het hulpverleningssysteem is niet gemaakt voor gasten zoals jij”

Foto Markus Meier / Flickr
Foto Markus Meier / Flickr

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Ik heb Jordy niet gekend,maar toch mijn welgemeende medeleven en veel sterkte toegewenst aan de familie van Jordy. Dit verhaal heeft me sterk aangegrepen.
de thema's die PVDA aansnijdt zijn de thema's waar ik al nagenoeg 50 jaar mee bezig ben. Ik wil in Dendermonde ook een groep Geneeskunde Voor het Volk starten (een multi-functioneel team van dokters, specialisten, osteopathen, psychologen, pedagogen. Met wie kan ik hier best mee overleggen?
Lieve Jordy, Ook ikzelf heb je niet gekend maar jouw levens verhaal is mij niet onbekend. Weet je ieder mens draagt in zijn leven een onzichtbaar rugzak met zich mee. Berg daarin zijn vreugde, verdriet, en zorgen en geheimpje op. Eén verzameling van wel en wee. Vaak lieve Jordy is de rugzak niet te dragen, en gaat hij niet meer dicht, zoals die van jouw , je stond alleen en niemand begreep je, buiten enkele hulpverleners die heel goed wist welke zorgen je had, en heel goed wisten hoe zwaar je rugzak woog, maar ze stonden machteloos, want ze hadden niet de juiste middelen om je te helpen, niet de juiste plaats waar je kon vrij zijn en toch geholpen werd, waar je iemand had wanneer je het nodig had om jouw zonder dwang de weg wijzen in dit leven. Ik wilde rot leven schrijven maar dat doe ik niet, Alleen uit eerbied voor al de jongeren zoals ooit jij was. Je heb gevochten voor wat het was. Er waren misschien vele goede bedoeling van hulpverleners die je ooit heb ontmoet, maar zoals Rody schreef je paste niet in dat hokje.. Weet je ikzelf heb zeven van jongeren zoals jij opgevangen in Gent, maar ik heb moeten stoppen om financieel redenen, ik werd niet betaald om die jongens verder te onderhouden, gelukkig waren ze toen oud genoeg om op eigen weg te gaan, en ze zijn allemaal goed terecht gekomen, zelf een heb ik als pleeg zoon op genomen en hij woon nog in Gent. Misschien dacht je in dat tentje in Baarmeers zoals wij van Gent noemt " Give me one moment in time." Each day I live I want to be A day te give The best of me" Ik weet het zeker jouw pijn is over, en jouw rugzak is leeg, maar ik hoop dat jouw jonge leven niet voor niets is geweest, dat deze beleid mensen die verantwoordelijk zijn voor jouw ongelukkig leven, die verantwoordelijk eindelijk op hun nemen, en te zorgen dat jongens en meisjes geholpen word, dat de juiste plaatsen komen en de juiste hulpverleners zijn die hen bijstaan, maar zoals RODY schreef dat er in plaats geld bij de vereerde mensen die zoals jij aan hun lot worden overgelaten en uitgezogen worden dat ze gaan halen bij hen die alleen maar zien hoeveel geld op hun rekening staat; Welke mensen ze weer kunnen uitbuiten, en aan hun lot overlaten. Jordy zal aan je denken hoor, en vergeten doe ik zeker niet. Eric

In Düsseldorf kwamen deze week woensdag 4.000 mensen hun woede en soms ook hun wanhoop uitschreeuwen voor het parlement waar de ministers van Volksgezondheid van de Duitse deelstaten bijeenkwamen. De PVDA-basisgroep van de Zorg van Luik was erbij.

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.