Italië: Europees autoritarisme vs. nationalistisch liberalisme

Foto William Chevillon / Flickr
Foto William Chevillon / Flickr

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Het democratisch gehalte van onze samenleving krimpt jaar na jaar. De EU heeft zonder twijfel daar een heel groot aandeel in. De Europese Commissie is een instrument een dictatuur waardig. Niet verkozen en een bijna ongelimiteerde macht. Zo lang er politieke partijen bestaan zo een Europees parlement gestuurd en lamgelegd worden door enkele individuen en belangengroepen. Dit hele politieke systeem zoals we vandaag kennen in heel Europa is rot tot op het bot en werkt reeds lang niet meer voor haar burgers maar voor zichzelf en al diegenen die er lobbyactiviteiten op na kunnen houden. Dit systeem kan dan ook enkel verdwijnen als de gewone mensen allemaal de straat op komen en het huidige systeem wordt vervangen door iets wat echt voor de burgers werkt.
Het bewijs is geleverd; Europa dicteert de wet. Zolang het allemaal binnen hun lijntjes blijft is het ok,de rest wordt het zwijgen opgelegd. Van een dictatuur gesproken. Ooit zij er iemand tegen mij: Europa doet eigenlijk hetzelfde als destijds Hitler,maar dan op een moderne manier,wel ik moet het nog gaan geloven ook. Verkiezingen zijn een schijnvertoning,het is zoals jullie schrijven; een sterke sociale beweging is nodig,het spijtige is dat de gewone burgers al zeer verdeeld zijn en we samen niet aan de kar trekken. We worden blind gemaakt door de media en ze laten ons weten wat correct is al wat goed is voor de groten en het kapitaal. Hoe meer verdeeldheid men zaait onder de gewone bevolking,hoe machtelozer we staan. Hoog tijd om daar eens bij stil te staan om daarna allen te bewegen in de juiste richting.

In Düsseldorf kwamen deze week woensdag 4.000 mensen hun woede en soms ook hun wanhoop uitschreeuwen voor het parlement waar de ministers van Volksgezondheid van de Duitse deelstaten bijeenkwamen. De PVDA-basisgroep van de Zorg van Luik was erbij.

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.