Eén op de drie jonge onderzoekers kampt met ernstige mentale problemen

Thema's
Onderwijs

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Het komt er dus op neer dat deze doctoraatsstudenten al die tijd gestudeerd hebben voor niemendal. Want wie zal hun onderzoek weer ten goede komen? Is iemand van het zogenaamde volk geïnteresseerd in wat er in de kokers van professoren bedacht wordt of hoe er in de ivoren torens van de unief gezwoegd en gezweet wordt? Nee, helemaal niet. Want de resultaten van hun mooi klinkende doctoraatsthesissen worden in de meeste gevallen simpelweg geklasseerd in de archieven van de unief. In de beste gevallen wordt het onderzoek gepatenteerd door een of ander bedrijf die gepamperd met belastinggeld een spin-off kan oprichten op terreinen van de unief. Wat een gigantisch verlies van menselijk kapitaal en vernuft om deze knappe koppen in te zetten voor een bikkelharde concurrentie onder elkaar, waar dan de 'survival of the fittest' zal bepalen wie het bedrijfsleven het best voor hun kar kan spannen!
Volgens mij speelt dit al sinds de invoering van de Mammoetwet, toen er binnen menige discipline aanzienlijk meer inschrijvingen kwamen dan er banen waren. Voeg daar de onverwachte bezuingingen vanaf de jaren '80 aan toe en je zit met een groot aantal doctorandi die tijdens de studie al beseften dat zij voor de werkloosheid warden opgeleid. Mij werd in 1974 nog wijsgemaakt dat er voor Kunsthistorici en Archeologen 'best nog werk' te vinden viel, terwijl er rond 1980-'81 van mijn jaargang van 39 eerstejaars maar 4 een baan hadden gevonden in het vak waarvoor ze waren opgeleid. Nog geen 10 %, dus ! Na vijf jaar kopzorgen over mijn dalende kansen op een baan - en daarmee ook op een gezin - kon ik steeds minder goed leren, wat uiteindelijk het gevolg bleek van een (benigne) hersentumor - een verschijnsel dat volgens de neuroloog wel degelijk met stress te maken kan hebben. Met die ziekte en een behandeling van in totaal vijf jaar erbij was mijn CV bij voorbaat kansloos bij sollicitaties. Gelukkig heb ik inmiddels werk als gedetacheerde binnen de Wet Sociale Werkvoorziening, zodat ik tot aan mijn pensioen kan blijven werken. Maar van een vaste relatie is het nooit meer gekomen - waar moet je die ook van betalen?

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen … De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.
Op vrijdag 15 juni staan Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de rechtbank. Ze staan terecht omdat ze in 2016 deelnamen aan een stakingspiket in het havengebied. Met het proces voor de correctionele rechtbank hangen hun zware straffen boven het hoofd. Met een bijzonder grote inzet voor iedereen die op zijn democratische recht om actie te voeren wil blijven rekenen.

Als liegen en bedriegen strafbaar was, dan zat Open Vld-voorzitter Gwendolyn Rutten nu in de bak! “Niemand gaat pensioen verliezen”, zei ze op tv-zenders en in zowat alle kranten eind 2017. “Wie langer werkt, krijgt zelfs meer pensioen”, klonk het. Maar Knack komt nu met concrete cijfers en wat blijkt? Boerenbedrog!

Op 25 mei trad een nieuwe Europese regelgeving in werking ter bescherming van de privacy. De General Data Protection Regulation, beter gekend als GDPR, is een Europese wet die meer rechten geeft aan de consument. Een goede zaak dus. Of toch niet helemaal?

Italië heeft dan toch een nieuwe regering. Extreemrechts “vergat” plots zijn anti-Europaretoriek. De boodschap van het Europese kapitaal is duidelijk: het is niet omdat je de verkiezingen wint dat je een regering mag vormen die je wilt, of dat je mag regeren zoals je wilt.

“Een lijst die 50% van de beroepen als zwaar erkent, is onmogelijk en onbetaalbaar”. Dat zei onlangs Open Vld-pensioenspecialist Vincent Van Quickenborne, de vorige minister van Pensioenen. Al dagen proberen Open Vld en N-VA de werknemers tegen elkaar op te zetten over de vraag wie er een zwaar beroep heeft. Maar eigenlijk, als je tot je 67ste moet werken, dan is elk beroep zwaar… tenzij misschien als je minister of parlementslid bent.