Brexit: tijd om Europa van concurrentie en ongelijkheid te veranderen

Foto Georgina Coupe, via Number 10 / Flickr
Foto Georgina Coupe, via Number 10 / Flickr

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Ik ben voorstander van een Brexit. Wie gelooft er nu echt dat er via de Europese instellingen een wijziging van de sociale politiek van Europa gaat komen? Stel nu dat de Britten pro Europa hadden gestemd, dan was er toch geen vuiltje aan de lucht. Het frappantste dat ik dezer dagen zag was de discussie op "de Afspraak" waar Fernand Huts pleitte voor een Europees leger en Nigel Williams repliceerde met "daarvoor hebben we de NATO al". Daar ligt juist de kern van het probleem. Europa is niet zomaar een onafhankelijk continent. Het is door de VS bezet gebied, zowel op economisch vlak als op militair vlak. Europa wordt gebruikt om in het Midden-Oosten het vuur aan te stoken, om VS fabrieken subsidies te geven, om boycots tegen Rusland in te voeren, om troepen te laten oefenen aan de grenzen met Rusland, om nucleaire schilden te bouwen in Roemenië, om betaalde VLD'ers en als ik mij niet vergis ook Van Quickenborne op het Maidan-plein in Kiev de fascistische door de VS georchestreerde staatsgreep te steunen etc ... Al wat kan bijdragen aan het ineenstorten van dat geheel en de controle van de VS kan verminderen, steun ik. Gebruik deze gelegenheid bv om ook de militaire samenwerking met de UK stop te zetten en de NATO in vraag te stellen.
Een goede analyse ,maar ik mis een stellingname.. Hetzelfde probleem had Labour ,moeten we nu oproepen om uit de EU te stappen,ja of nee ? De SP in Nederland is daar veel duidelijker in . Concreet is de PVDA voorstander om in de EU te blijven,ja of nee ? En EU die een constructie is van het Groot-Kapitaal om de concurrentie op Europees vlak aan te gaan met China en de VS . De mensen in de fabriek vragen"Is de PVDA voorstander om uit de EU te stappen,ja of nee ? Met zulke tekst moet men dan niet afkomen,"echte politiekerspraat" zeggen ze dan .
We krijgen al te veel te horen: van Europa moeten we dit, moeten we dat ... Europa komt teveel bestraffend of besparend over!
De politiekers hebben hun les geleerd : werken voor meer Europa voor de 'gewone' (waarbij ik zelf dit woordje bijvoeg) mens daar gaan ze nu eens werk van maken zoals stichter Schuman het wou. De vraag is wie hier thuishoort onder de categorie mens.Eén ding hebben ze toch al (lang) bereikt : in elke beurs zit sinds de invoering van de euro en de monetaire unie hetzelfde geld van kleur ( wit of zwart). Handig en leuk voor de reizende en/of shoppende europeaan minder voor de honkvaste belg of de bejaarde in het rusthuis.Voor hen en mijn gezin is het leven sedert de invoering van de euro er alleen maar duurder op geworden ...voor mij toch een modale belg. Maar zoals ik reeds zei en vandaag heb gehoord: ze hebben het nu begrepen en ze gaan zich bezinnen. Een raad aan onze politiekers van deze kleine garnaal. Onze (voor)ouders wisten maar al te goed dat je niet kan bouwen op cultureel verschillend drijfzand zelfs géén ivoren toren. Het huidig Europa is voor sommigen het Walhalla voor anderen de doos van Pandora. Ik blijf er in elk geval nuchter onder.
Een sterk, verenigd Europa kan zich onafhankelijker opstellen tegen over de VS. Want, sindsdien WO2, waar de VS erg gepast pas ingreep toen de oorlog al beslist was, zijn wij een soort neokoloniaal gebied geworden. Jammer, maar helaas, de koers die Europa verkiest te varen is er één van kortzichtig ultraliberaal denken. Zoals Peter Mertens gepast schrijft in zijn opiniestuk is het vooral het vrij verkeer van goederen en mensen (lees sociale dumping) dat het gelaat van Europa bepaald. Twee jaar geleden was ik nog in Londen en het was echt verbijsterend hoe weinig Engels er nog gesproken werd. Om het eens populistisch te zeggen, het werkend personeel is Oost-Europees en de daklozen Cockney. Dat dit ooit tot problemen ging leiden is evident. Zelf sta ik nog altijd achter een Europese eenheid. Maar één los van het Amerikaanse ultraliberalisme. Het is een gemiste kans dat Europa zich niet gebaseerd heeft op het vroegere Benelux/Scandinavisch model. Met een sterke controle van de overheid op de markt. Hopelijk is de Brexit een wake up call anders gaat het rechts populisme nog een stevigere poot aan de grond krijgen in Europa. Een goeie start zou bv. zijn, de uitbouw van een Europees olie onafhankelijk energiebeleid (vrij van Saoedie en VS invloed). Een ideaal dossier om in een grotere context uit te bouwen en een mogelijke start van een Europa met een eigen, sociaal en democratisch gelaat.
Kan er iets gedaan worden aan de media tv, kranten daar gaat de voorkeur enkel tegen brexit als ze eens een poll doen onder de bevolking in of uit eu Ik ben ook voor uitstap en kijk naar youtube BREXIT THE MOVIE FULL FILM
Ik denk dat we vooral in de lidstaten zelf de druk op de regeringen moeten opvoeren om zo een socialer en groener Europa te krijgen.
Tja, de Britten gaan dus (duidelijk) uit de EU, maar willen wij die Brexit; willen die andere Europeanen ('Europeeërs') die Brexit wel; waarom krijgen de Britten niet die kans om een beter referendum te organiseren dan dat eerste (wat blijkbaar veel aan onduidelijkheden overliet) de Britten werden toch ooit de E.E.G. ingeloodst; waarom zouden zowel de EU als de Britten nu een eind maken aan deze samenwerking? Samen staan we toch sterker? En waarom zou dit alles zo snel moeten gebeuren? Misschien moet de EU de Britten simpelweg een tweede kans geven (om ten minste reeds een eerste deftig referendum erover te organiseren!)!
Wat ik vooral te horen krijg is de economische schade van deze Brexit al zullen we dit moeten afwachten of het allemaal zo'n vaart zal lopen als sommigen beweren, maar het begrip "mens" komt zelden aan bod terwijl dat op de eerste plaats zou mogen komen. Zoals de PvdA het verwoord zijn de mensen het beu op de manier waarop de Europese unie een beleid voert. Het probleem en de ongerustheid zit veel dieper dan men denkt bij de gewone bevolking en waarvan de grote leiders niet genoeg besef van hebben. Alles is veel duurder geworden sinds de euro al wil men ons iets anders doen geloven. Nog meer ongelijkheid tussen arm en rijk en de middenklasse wordt zwaar getroffen. Een bankencrisis die ons veel geld gekost heeft en nog steeds niet opgelost is. Regels die door de strot geduwd worden, alles duurder maken en veel beboeten en bestraffen maar weinig belonen. Waar zit het positieve signaal? Steeds maar eindeloos besparen en geld te kort , een mens zou van minder moedeloos worden. Ik ben er zeker van moesten er in andere landen nog referendums volgen velen zouden reageren als de Britten. Mensen die handel drijven en groot kapitaal verdienen zijn natuurlijk voor om in de unie te blijven maar gaat dikwijls ten koste van het welzijn van de gewone werkende mensen. Jonge mensen kiezen meer voor in te blijven dan oudere maar die laatste weten het verschil met vroeger en dat is eerder slechter dan beter. Wat moet er zeker veranderen? Eerlijk loon in heel Europa, dan stopt automatisch de sociale dumping en liefst over de hele wereld maar zal utopie zijn vrees ik. Weg met belastingparadijzen en in de plaats een eerlijk belastingsysteem. Stoppen met eindeloos besparen, waar blijft al dat geld trouwens? Indien men beslissingen neemt en regels uitwerkt moeten die haalbaar en draaglijk zijn voor de gewone mensen. Niemand doet het graag met minder of wil inleveren, zeker niet als je weet dat er steeds meer rijke mensen bij komen, dus er is een probleem dat moet aangepakt worden zodat het voor iedereen goed leven is. Welzijn moet voor welvaart komen, want als men een positieve boodschap uitstraalt en men voelt zich goed dan volgt de rest. Mensen die ondernemen mogen van mij gerust goed geld verdienen maar alles moet in evenwicht blijven. Er is nog veel werk voor de Europese leiders want als Europa geen verbetering voor de gewone mensen kan bewerkstelligen zie ik het nut er niet van in. Men moet het tegenovergestelde doen van wat men nu doet, dat is eerst investeren in welzijn, eerlijk en goed verloonde jobs en zo komt de economie op gang zodat de mensen het gevoel hebben vooruit te komen in het leven. Ik noem het eerlijke verdeling want het geld zit nu teveel op hopen en dat heeft niets met communisme te maken maar met gezond verstand en leven en laten leven. Iedereen die zich inzet voor de maatschappij naar zijn eigen draagkracht en het goed heeft wil toch ook dat zijn medemens het ook goed heeft. Laten we daar met zen allen aan beginnen.
Dé vraag is wat de Brexit en de EU betreft: Is niet de eerste stap uit de EU stappen, aangezien het nastreven van een 'sociaal Europa' een illusie is gebleken? Dat de ultraliberalen uit het Brexit-kamp 'toevallig' een stukje in onze richting meegaan, is dan mooi meegenomen. Het is een handig breukje binnen het kapitalistische kamp, waar de Britse arbeiders dan ook dankbaar gebruik van gemaakt hebben.
Brexit gaat niet door. Let maar op. Het referendum is niet bindend maar slechts raadgevend. Er zijn al zoveel referenda over de EU geweest, o.a. over de grondwet. Door de bevolking afgewezen (Nederland, Frankrijk), maar toch geïmplementeerd. Hetzelfde verhaal met OXI in Griekenland. En zo ook straks met Brexit. Het kan ook niet anders, want een referendum is een dom en kortzichtig instrument. Om te beginnen heeft degene die de vraag mag stellen veel macht. Dat is al ondemocratisch. Vervolgens wordt los van elke context gestemd, onder invloed van de waan van de dag. Moet er dan straks wéér een referendum komen met de vraag of het Verenigd Koninkrijk helemaal los van de EU moet staan of een associatieverdrag moet nastreven of zoveel mogelijk vrije handel? Mag er voor betaald worden aan de EU? U ziet wel, als je eenmaal met referenda begint, waar houd je dan op? Het is volslagen waanzin. De Brexit beweging kwam niet van links, maar vanuit rechts, voornamelijk gedreven door angst voor vreemdelingen. De politici die het Brexit kamp aanvoerden, Boris Johnson voorop, hadden er niet op gerekend dat ze zouden 'winnen' en weten nu niet wat ze moeten doen. Boris is nergens te vinden nu. Het is gemakkelijk om te roepen dat je ergens tegen bent, zolang dat waar je tegen bent blijft bestaan. Maar als je een alternatief moet vormgeven, ontdek je dikwijls dat dat zo gemakkelijk nog niet is. Engeland en Wales moeten kiezen. Óf op hun schreden terugkeren, of aanzien dat het Verenigd Koninkrijk uit elkaar valt. Schotland en Noord Ierland laten zich niet zomaar -tegen hun wil- uit de EU zetten. De Engelsen realiseerden zich onvoldoende wat ze hadden. De EU is opgericht om, door middel van economische groei, eindelijk vrede in het geplaagde continent te verzekeren. Deze missie is een fantastisch succes geworden. Engeland is dit als vanzelfsprekend gaan beschouwen. Quod non, en daar komen ze nu achter! Er moet méér Europa komen, niet minder. Fiscale wetgeving bijvoorbeeld, dat ziet u toch ook wel, moet supra-nationaal worden vormgegeven! De getrapte democratie die we nu in Europa hebben (vanuit de natie-staten) moet worden vervangen door meer directe controle door het Europees parlement. Daar moeten de natie-staten dan natuurlijk bevoegdheden voor opgeven. Het probleem is dat de natie-staten hier niet klaar voor zijn! Als je bepaalde transfers tussen staten wilt nastreven, en een zekere uniformiteit in de fiscale wetgeving, en een waarlijk Europees investeringsbeleid, kun je toch niet met lagere (landen) overheden werken die weigeren om begrotingsautonomie af te staan? De federale begroting voor heel Europa moet uiteindelijk naar Brussel. Om te beginnen moeten landen zich dan eindelijk eens echt gaan houden aan richtlijnen die zij zelf mee hebben helpen vormgeven. Maar als we dat al weigeren, gaat het met de Europese integratie niet snel vooruit! Maar even terug naar Brexit.. U zult het zien.. Het komt er niet. Net zo min als de vermogensbelasting van de PVDA!

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.
Op vrijdag 15 juni staan Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de rechtbank. Ze staan terecht omdat ze in 2016 deelnamen aan een stakingspiket in het havengebied. Met het proces voor de correctionele rechtbank hangen hun zware straffen boven het hoofd. Met een bijzonder grote inzet voor iedereen die op zijn democratische recht om actie te voeren wil blijven rekenen.