“Besparingen in de gezondheidszorg gebeuren op de kap van de patiënten”

Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Mag ik er even op wijzen dat er niet alleen op het medisch terrein van de zorg onverantwoord bespaard wordt, maar ook op andere terreinen? Ik werk zelf (al 35 jaar) in de gehandicaptenzorg, en de maatregelen die hier genomen worden maken dat de kwaliteit zienderogen achteruit gaat: het is net alsof ik terug naar het verleden gekatapulteerd werd. Toen ik 35 jaar geleden begonnen, waren de omstandigheden voor de mensen met metale beperkingen beter dan op dit moment, en er zal nog moeten gesnoeid worden. Vaak gebeurt dit op de typisch belgische sjoemel-wijze: opvoeders worden (nu al) voor verzorgingen van bewoners in instellingen vervangen door thuisverpleging en rechtstreeks aan het ziekenfonds gefactureerd ( dus de kost wordt van het ministerie van welzijn doorgeschoven naar volksgezondheid), in de toekomst wil men de job van opvoeders nog meer opsplitsen om te kijken welke deeltaken anders (versta hieronder goedkoper) georganiseerd kunnen worden. Enkele voorbeelden: gaan winkelen kan door gezinshulp, poetsen met dienstencheques ipv door een eigen poetsdienst, ...voorbeelden waar Vandeurzen op zijn budget wil besparen, maar de kosten gewoon worden doorgeschoven naar een ander ministerie (en het nog maar de vraag is of de algemene kost voor de staat minder is; naar mijn weten verdienen opvoeders nog steeds minder dan verpleegkundigen). Het is pijnlijk om te zien dat alle verworvenheden waar we jaren voor gestreden hebben en die geleidt hebben tot meer kwaliteit (een thuis voor de mensen met een handicap ipv een levenslange veroordeling tot leven in een internaat) met een klap van tafel wordt geveegd. En het feit dat hier zelden in de pers iets over te lezen of te horen valt, maakt het nog pijnlijker, want zo kunnen deze perverse besparingen op de kap van de zwaksten in onze maatschappij doorgevoerd worden zonder een spatje deining te veroorzaken. Het is gewoonweg een schande Hartelijke groeten, een ontmoedigde opvoedster

In Düsseldorf kwamen deze week woensdag 4.000 mensen hun woede en soms ook hun wanhoop uitschreeuwen voor het parlement waar de ministers van Volksgezondheid van de Duitse deelstaten bijeenkwamen. De PVDA-basisgroep van de Zorg van Luik was erbij.

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.