Als de winsthonger van de vleesindustrie slachtafval op ons bord legt

Foto Koen Blanckaert / Belga
Foto Koen Blanckaert / Belga

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Meer dan twintig jaar onderhield en herstelde ik machines in de vleesindustrie. De toestanden die ik daar meemaakte grenzen aan het ongelooflijke. Die stank van rottend vlees en de wriemelende maden op die machines zal ik nooit vergeten. Het is natuurlijk al geld wat telt in het regime waarin we leven en die bazen van de voedselindustrie zijn geen haar beter dan de andere bazen. De ministers zullen wel hun elite beenhouwer hebben; het "plebs" mag drek vreten. Verantwoordelijkheid kennen ze niet bij de hoge heren en dames arbeider-haters. Dan is er ook nog het slaan op die dieren, alsmaar slaan en schoppen. Dit stopt niet. Wie zijn hier de beesten ? Ik vrees dat hier geen verandering in zal komen, zeker niet vanuit die regering want dit gaat zo al jaren en jaren en van de ene smeerlapperij naar de volgende.
Iets belangrijks ben ik vergeten : er zijn mensen in de vleesindustrie die hun werk serieus nemen en waar men bij manier van spreken van de vloer kan eten. Die machines zijn héél proper, stinken niet en worden goed onderhouden. Daar heb ik respect voor en het is heel spijtig dat zij de dupe zijn van de wantoestanden van hun collega's. Enkel zij zouden mogen werken in die industrie en al die anderen horen daar niet thuis. Wees verzekerd : die minderheid, die échte ambachtelijke ('kleine') beenhouwers, die zijn bekend in de sector. De rest zou van schaamte in de grond mogen zakken, het zijn niets ontziende geldwolven. Wat kan men verwachten van mensen die knoeien met eten voor anderen ? Wat zijn dat ? Hoe dom kan men zijn ? Hoe laag kan iemand vallen ? Heeft dat geen zelfrespect ? Hun reactie kan ik voorspellen : woede of uitlachen ! Eigen schuld, dikken boelt !
Veel solidariteit in de Antwerpse haven vanmorgen. Stellingbouwers, chemiearbeiders, schoonmakers, ze kregen een duim omhoog van passerende vrachtwagenchauffeurs en automobilisten. En ook de gele hesjes waren niet ver weg.

Van de toespraak die Macron maandag 10 december hield, werd verwacht dat ze aan de eisen van de gele hesjes tegemoet zou komen. Bij nader inzien blijkt het één grote valstrik, waar de meeste gele hesjes niet ingelopen zijn. Ze zetten hun acties voort en bereiden hun “Act 5 van het protest” voor.

Albert Frère, de financier uit Charleroi die onlangs op 92-jarige leeftijd is overleden, was een van de symbolen van het Belgische kapitalisme. Hij laat een groot fortuin na voor zijn erfgenamen: 6,3 miljard euro. Hoe heeft hij het klaargespeeld om zoveel kapitaal te verzamelen? Hij gebruikte verschillende technieken, maar zijn favoriete methode was zeker de staat uitmelken. Een overzicht …

Lengua vecht voor de vrijlating van twee politiek gevangenen die haar dierbaar zijn, haar vader en haar man, die beiden sinds begin 2018 gevangen zitten. Wij hadden met haar een gesprek.

Met “Kinderen van de kolonie” brengt Canvas dezer dagen opnieuw een reportagereeks over een controversiële periode in onze geschiedenis. “In 2010 was de samenleving niet klaar om een volgende stap te zetten en kritisch terug te kijken naar ons koloniaal verleden. Nu wel”, zegt Geert Clerbout, een van de makers van de reeks.

Solidair, het magazine van de PVDA, heeft een nieuwe hoofdredacteur: Michaël Verbauwhede, huidig Brussels parlementslid voor de linkse partij.

Brussel, de nacht van 22 augustus 2018. Silvie breekt. Ze is jarenlang gepest door de directie van Mission Locale in Etterbeek waar ze vakbondsafgevaardigde is. Deze nacht maakt ze een einde aan haar leven. Tien dagen later komen 300 mensen samen om haar te eren. We spraken met Marina Künzi, afgevaardigde van de bediendevakbond CNE.

De Franse journalist en oprichter van de onderzoeks-website Mediapart was tijdens het weekend van 8 en 9 september op ManiFiesta. Voor Solidair een buitenkans voor een goed gesprek, kort nadat hij deelnam aan het debat “Racisme, een uitgelezen middel om werknemers te verdelen?”

Dit is wat je cynisme noemt. Een asielcrisis uitlokken om stemmen te winnen, dat is de strategie van staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Theo Francken. Hij beperkte het aantal vluchtelingen dat asiel kan aanvragen drastisch. "Een politieke keuze", zegt de woordvoerder van de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ), die van mening is dat de DVZ "in principe meer" asielzoekers kan aanvaarden.

Treinbegeleiders zijn de meest zichtbare werknemers van de NMBS. De reizigers waarderen hen ook het meest, behalve als ze vertragingen moeten meedelen. Een van hen is Isabelle De Bois. Ze werkt sinds 2013 als treinbegeleidster in Luik en is straks bij de sociale verkiezingen kandidaat voor ACV-Transcom.