In volle vakantie holt Peeters de 38-urenweek uit

Foto EuropeanPeoplesParty / Flickr.
Foto EuropeanPeoplesParty / Flickr.

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

Wij doen al meer dan 60 u per week .zeg gewoon de overuren ni belasten alleen voor de werkgever
We staan er als gewone bevolking zo machteloos tegenover. Het enige wat we kunnen doen is bij de volgende verkiezing de juiste stem uitbrengen,maar het grote probleem is dat de meeste mensen het niet voldoende beseffen,zich steeds weer laten ompraten en zich laten bang maken doordat de PVDA in het slechte daglicht wordt geplaatst door de traditionele partijen. We mogen ook niet vergeten dat bedrijven en multinationals zeer veel macht kunnen uitoefenen op het beleid en dat de kleine werkende man wordt gezien als een groot opbrengstindividu. Europa speelt dat spelletje spijtig genoeg nog extra uit en verplicht elk Europees lid een kapitalistische koers te varen. Vele gewone mensen hebben zich ook te pletter geleend waardoor ze met hun rug tegen de muur staan en als er dan conflicten ontstaan is de bereidheid om te strijden veel minder uit vrees voor inkomstenverlies. De bazen weten dit maar al te goed en zo staan de mensen steeds in een zwakke positie. Anderzijds is er ook nog een bevolkingsgroep die het goed hebben want hoe verklaar je anders dat er nog veel op reis gegaan wordt,de kust zit overvol,er worden terrasjes gedaan,nog zeer veel met de auto gereden en noem maar op. De politiekers zien dit alles en denken: we kunnen gerust nog wat snoeien en besparen. Want zeg nu zelf; als je krap bij kas zit kan je die luxe u niet veroorloven. Ikzelf kan niet op reis gaan of iets gaan eten of drinken en daardoor blijft armoede verborgen. Eerlijk gezegd zie ik de toekomst somber tegemoet en stevenen we af op een maatschappij van 10% rijken en 90% armen. Die 90% zijn dan de werkmaden voor die10%. Men wordt er moedeloos van Dit is stof tot nadenken en het is de plicht van de PVDA om het onder de aandacht te brengen zodat vele mensen wakker worden en de koe bij de horens vatten.

Een paar dagen voor de Europese Unie de 60ste verjaardag van het Verdrag van Rome viert, betoogden ruim 1.000 mensen op 24 maart voor het Europees Parlement in Brussel. Het ABVV, dat tot de actie had opgeroepen, eist efficiënte maatregelen tegen sociale dumping. 

Steeds meer bedrijven voeren tijdelijke werknemers in. Dat gaat vaak via onderaannemers. De bedoeling? Belgische loon- en arbeidsvoorwaarden ontwijken. En ondermijnen.

Overzicht van de inhoud van ons aprilnummer. Met een abonnement lees je deze artikels niet alleen sneller, je krijgt er ook nog foto's, tekeningen en heel wat extra berichten bovenop.

Nog nooit deden vrijhandelsakkoorden zoveel stof opwaaien als TTIP en CETA. Line De Witte schreef er een boek over: TTIP en CETA voor beginners. Is het gevaar geweken?. In dit uittreksel heeft ze het over het Noord-Amerikaanse NAFTA-akkoord, dat de werknemers loon en jobs kostte. Een voorpublicatie.

Verpleegkundigen, ziekenhuis- en rusthuispersoneel en sociaalwerkers kwamen allemaal samen op straat voor een werkbare job en tegen de besparingen. Opmerkelijk: de Belgische zorgmensen staan niet alleen. Ook in andere Europese landen staat de zorg onder druk voor personeel en zorgbehoevenden. Én gaan werknemers en patiënten gaan in verzet.

In een atheneum in Flémalle, nabij Luik, laat de verwarming het al enkele jaren herhaaldelijk afweten. Om daar verandering in te brengen, besloten de leerlingen in staking te gaan. 

Het Europees Hof van Justitie bepaalde vorige week in een arrest dat bedrijven een hoofddoek mogen verbieden voor zichtbare functies. In een opiniestuk in Knack protesteerde een indrukwekkende reeks vrouwen- en middenveldorganisaties tegen dit arrest. Ze  willen niet dat vrouwen die een hoofddoek dragen tot de achterkamers van onze economie en maatschappij veroordeeld worden. Maartje De Vries, voorzitster van Marianne, de vrouwenbeweging van de PVDA, licht het arrest toe.

Voor de vierde keer op rij, op nauwelijks een jaar tijd, betoogden vandaag meer dan 15.000 werknemers uit de zorg, welzijn en cultuur. Ze eisen dat de regeringen in ons land middelen vrijmaken voor de non-profit. Middelen die moeten leiden tot betere werkomstandigheden en meer kwalitatieve zorg.

Politici à la Trump, Wilders, Le Pen en dichter bij huis Francken en Dewinter, zetten mensen tegen elkaar op. Samenlevingsopbouw gaat daar lijnrecht tegenin en werkt elke dag aan verbinding en diversiteit.

En de boer, hij ploegde voort. Tegen wil en dank. Niet dat het hem veel erkenning oplevert. Geregeld ziet de boer zich genoodzaakt om de straat op te trekken en luidkeels te roepen om een rechtvaardig beleid. Op 23 maart 1971 gebeurt dat in Brussel, bij een massale betoging tegen het gemeenschappelijke Europese Landbouwbeleid dat vanaf 1968 in uitvoering kwam.