Vakbonden hebben redenen te over om te staken

Op 23 augustus werd actie gevoerd tegen de minimumdienstverlening bij de NMBS. (Foto Belga)
Op 23 augustus werd actie gevoerd tegen de minimumdienstverlening bij de NMBS. (Foto Belga)
 

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

De privatisering van de spoorwegen is NU nog niet aan de orde, hein. Volgende week misschien wel ja, maar NU nog niet, hein. Neeneenee, NU zeker nog niet. Wat wel NU aan de orde is, is het ontslag van Brugs NV/A kopstuk Ann Soete uit de partij maar daar gaan we NU niet over spreken, hein. Vééééééél te delicaat.
Alle sectoren gelijk op straat, alles plat, als het moet een paar weken. Eens zien wat de 1% rijken en ministers dan gaan doen. Tis altijd maar op ons kap dat ze zitten. Kotsbeu worden we dat. veel babbelen ja maar daden? Ale allemaal tesamen de straat op. Belgie één, niet gelijk nu, alles appart, brengt niks, of toch niet veel op.
Redenen in overvloed om te staken. Over de liberalisering van de spoorwegen; Europa heeft deze plannen op tafel gelegd en volgens de laatste artikelen dat ik een aantal jaren gelde las zou dit plaatsvinden in 2023. Het EU-parlement heeft wel moeten inbinden, nationale regeringen mogen zelf de maatschappij aanduiden indien ze aan voorwaarden voldoen. Maar hierdoor word de NMBS hervormt om concurrentieel te zijn. Nu dat bij de NMBS bespaart kan worden is vrij duidelijk als men heel deze structuur ontleed, daar is al genoeg over geschreven. Maar men viseert weeral heet personeel. Het klopt dat in veel sectoren rare privileges zijn, de vraag is waarom deze er gekomen zijn. Van mij mogen ze deze afschaffen maar dan moet men een degelijk basisloon en pensioen krijgen. Een andere bekommernis is dat de vakbonden steun verliezen bij het volk. En ik ga eerlijk zijn, ik heb het gevoel dat het eigen portemonnee eerst is. Als de overheid een maatregel wil nemen taken ze meteen, maar als de nieuwe regeling dan niet van toepassing is op bestaande contracten maar enkel op de nieuwe dan is het letterlijk eigen zak eerst. Ik vind dat de vakbonden te weinig visie hebben op de langere termijn en niet strijden voor de volgende generatie maar enkel voor hun eigen privileges. Ik heb zelf bij de openbare dienst gewerkt en verschillende stakingen meegemaakt waar ik niet achter stond, het ging echt om banale kwesties terwijl niemand opkwam voor de belangrijke zaken. Vakbonden moeten zich herpakken zodat het volk als 1 blok erachter staat. De verhoging van de pensioenleeftijd, minimum dienstverlening en de flexi-jobs zijn onderhanden een rode lijn, maar kijk het is of komt er toch. Collectiviteit is dringend nodig. Zie Franrijk waar Macron de sectorale akkoorden aan banden wil leggen en men bij KMO's de mensen zelf willen laten onderhandelen. De verliezer zijn de arbeiders. Collectief staan de arbeiders sterker. Het is deze theorie, thatcherisme, dat men overal doordrukt. De vakbonden zijn nu meer dan ooit nodig (sinds ik geboren), het is aan hun om voor iedereen op te komen en tegelijk redelijkheid (soms is die zoek) te tonen zodat hun acties door heel de bevolking gedragen word. Staken is nu nodig.
De vakbonden zijn conservatief, hoe men het ook keert of draait. Ze zijn het slachtoffer van de verzuiling. Welke politieke overtuiging een arbeider ook heeft, het is een arbeider die werkt voor het welzijn van zijn gezin. Mochten de heren vakbondsleiders samen gaan zitten en een eenheidsvakbond vormen dan zouden ze veel meer impact hebben op de politieke besluitvorming en het welzijn van hun leden die nu nog steeds het slachtoffer zijn van het politieke spel. Mochten De Wever en consorten een eenheidsvakbond tegenover zich hebben dan zouden ze veel minder victorie kraaien. "Verdeel en heers" haalt, jammer genoeg, nog steeds de bovenhand ten opzichte van het welzijn van de mens in het algemeen, ongeacht zijn politieke overtuiging. Spijtig.....
N.VA = Niets Voor Anderen( bevolking!), maar álles voor mij ( 1%!)
De NVA bonzen zien met leedvermaak naar de arbeiders die niet in staat zijn om één front te vormen. Bij het spoor roeren de socialisten zich en de christelijke zuil kijkt zoals gewoonlijk de kat uit de boom. Laat de roden de kastanjes maar uit het vuur halen, als het lukt profiteren we wel mee van de bekomen resultaten, en als het niet lukt zijn we toch niets kwijt geraakt. Vakbonden moeten daar eens goed over nadenken. In onze huidige wereld moet het niet gaan over rood of groen maar over het welzijn van de arbeider die moet verdedigd worden tegen de graaizucht van enkelingen. De arrogantie van De Wever en consoorten kan alleen maar wankelen als ze geconfronteerd worden met een 'krachtig' eensgezind arbeidersfront. Ik kijk ook met enige verwondering naar de jaloerse reacties op de privileges van het spoorpersoneel. Tot op heden was dat personeel tevreden. NMBS mensen deden hun werk graag en met fierheid. Men neemt hun nu beetje bij beetje alles af en dan is men verwonderd dat er ongenoegen ontstaat. Enerzijds willen we een goed functionerend openbaar vervoer maar anderzijds maken we het personeel die dat moet verwezenlijken het leven zuur, gekker kan het niet. Wat is er belangrijker 4000 treinbestuurders alles afnemen en de ene staking na de andere riskeren of die mensen met rust laten en een perfect werkende spoorweg? Wat kost ons het verlenen van die privileges en hoeveel geld verliezen we door het gecreëerde ongenoegen met de steeds maar terugkerende stakingen als gevolg ? Of is het toch de afgunst die een doorslaggevende rol speelt onder het gewone volk dat elkander niets gunt?
Geachte heren; Staken helpt niet omdat de vakbonden teveel politiek getint zijn en het nog altijd de politici zijn die de topmannen van de vakbonden op de vingers tikken wanneer ze zogezegd te ver gaan en dan kruipen die vakbonden heel braafjes in hun mandje

De onderhandelingen voor een nieuwe collectieve arbeidsovereenkomst (cao) bij Oleon Ertvelde zijn afgesprongen nadat de directie radicaal njet zei tegen de voorstellen van de werknemers en hun vakbonden. Toen de vakbondsafgevaardigden van de drie vakbonden (ABVV, ACV en ACLVB) hun achterban hierover informeerden, hebben de werknemers beslist om het werk neer te
leggen. Het gaat om een spontane actie. De PVDA ging vanmorgen bij de poort haar steun betuigen.

Dit weekend zit Solidair op ManiFiesta.

Cuba deelt met de Verenigde Staten één van de meest orkaangevoelige gebieden ter wereld. Toch zien we een groot verschil in de wijze waarop beide landen de ramp aanpakken. Cuba, dat acht keer armer is dan de VS, slaagt er telkens in zich van het grootste kwaad te behoeden. Niet hoe rijk een land is, maar waar ze haar rijkdom voor gebruikt, maakt het verschil.
Sinds enkele weken is het geweld in de staat Rakhine in Myanmar (het voormalige Birma) opnieuw opgelaaid. De Rohingya, die er altijd al als tweederangsburgers werden behandeld, zijn massaal gevlucht voor de verkrachtingen en bloedbaden waarvan vooral zij het doelwit zijn. Om uit de crisis te geraken moet de VN alle middelen inzetten om de vluchtelingen op een waardige manier te kunnen opvangen. Op langere termijn, om echte vrede tot stand te brengen, moet er een dialoog worden opgestart met de Rohingya en moet er een einde komen aan hun discriminatie.
De staking bij Volvo Car Gent is een duidelijk signaal: toenemende werkdruk, doorgedreven flexibiliteit, loonnormen, onzekere contracten … deze rechtse, neoliberale recepten van de regering komen steeds meer werkmensen de strot uit.

Het orkanenseizoen in de Atlantische Oceaan is dit jaar ongekend hevig. Irma was de krachtigste Atlantische orkaan ooit gemeten en maakte, voor ze in Florida aan land ging, een verwoestende doortocht langs de Caribische eilanden. Twee weken daarvoor zette superstorm Harvey Houston blank, de vierde grootste stad van de VS. En dan moest orkaan José nog komen ... Ook elders in de wereld was de natuur ongenadig. Hoeveel hebben deze extreme weersomstandigheden te maken met klimaatopwarming? Heel veel, zo blijkt.

Richard Falk is professor Internationaal Recht in de Verenigde Staten. Hij was jarenlang Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties voor de Bezette Gebieden in Palestina. Onlangs bracht hij voor de VN een rapport uit dat stelt dat Israël een apartheidsstaat is. Het werd onder druk onmiddellijk weer ingetrokken. Intal had een gesprek met hem. Op zaterdag 16 september is hij te gast op ManiFiesta.

“Deze regering weet donders goed dat haar maatregel om werkloze vijftigplussers of bruggepensioneerden tot 165 euro pensioen af te pakken, niet alleen onrechtvaardig maar ook onwettelijk is.” Dat schrijven Peter Mertens en Kim De Witte. “Precies daarom zaait ze verwarring, zet ze stapjes terug of doet ze dat alvast uitschijnen. Een ding is zeker: als de regering haar plannen doordrukt dan aarzelen wij geen seconde om naar het Grondwettelijk Hof te stappen.”

Enkele weken geleden werden midden in de Sahara 44 lichamen van migranten gevonden. De motor van de vrachtwagen die hen naar Libië moest brengen, had het begeven. Alle inzittenden stierven van dorst. Door de toegenomen controles om migratie op te sporen, gefinancierd door de Europese Unie, gaan mensensmokkelaars op zoek naar almaar riskantere routes. Mensen die proberen te ontsnappen aan oorlog en ellende zijn de grootste slachtoffers.

Amy De Schutter is een vrouw van 31 met een masterdiploma fysica op zak. Als ik haar bel op een warme zomeravond zit ze met vrienden op café met een Orvalleke. Minister van Volksgezondheid Maggie De Block wil 8 miljoen besparen in de kinder- en jeugdpsychiatrie: minder geld, minder personeel. Amy is psychiatrische patiënte, en dat sinds haar 13de. Daar schreef ze een boek over: Hoe men van een klaproos een monster maakt. Ze wil het taboe doorbreken, opkomen tegen de schaamte en het schuldgevoel die veel mensen met een psychiatrische ziekte teisteren.