Brugpensioen: “In het parlement zitten vooral vertegenwoordigers van het geld”

Bruggepensioneerden die op jonge leeftijd zijn beginnen te werken verliezen straks 100 euro en meer per maand pensioen. Dat heeft het parlement beslist. Een aantal van die bruggepensioneerden gingen de debatten volgen toen de maatregel in het parlement werd goedgekeurd. En ze schrokken zich een hoedje van hoe het daar aan toe gaat. “Die politici zorgen wel goed voor zichzelf.”

Het begon al goed … “We waren met 22. Toen we naar de publieksbanken werden gebracht, vergiste de persoon die ons moest brengen zich een paar keer van gang. We hebben alle hoeken van het gebouw gezien, denk ik. Het leek wel alsof ze daar niet bepaald gewoon zijn groepen te ontvangen”, vertelt Rosa Terranova uit Saint-Nicolas bij Luik. Zij is zelf nog niet met pensioen of brugpensioen, maar toen ze over de maatregel hoorde, wilde ze wel eens mee naar Brussel om te horen hoe de parlementsleden dát zouden verantwoorden.

Voor de groep het parlement zelf binnen stapte, moesten ze van alles achterlaten: mantels, sjaals, handtassen … “Iemand van ons gezelschap had wat papier meegenomen om eventueel aantekeningen te maken, maar zelfs dat mocht niet”, vertelt Rosa.

Eens binnen, gingen de ogen wijd open. Roger Peeters, een bruggepensioneerde Antwerpenaar, zag in het parlement hoe de arrogantie van de macht er in het echt uitziet. “Ik werk al van mijn 17 jaar in zware omstandigheden: in het vuil en het stof, in een volcontinusysteem, maar die parlementsleden zitten in het parlement vaak maar op hun smartphone te tokkelen. Ze drinken op hun gemak een kopje koffie en worden nog bediend ook. Die mensen hebben geen voeling met de gewone werkmens. Zij maken de gelijkgestelde periodes voor bruggepensioneerden straks een heel stuk minder gelijkgesteld. Dan denk ik: ‘Mannekes, zijn jullie op jullie kop gevallen?’”

“Zulk werk zou ik wel tot mijn 90ste kunnen doen”

Voor ex-werknemer van Ford Genk Fons Cuyckx was het ook de eerste keer dat hij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers was en nu hij het daar gezien heeft, heeft hij zeker geen hoge pet meer op van de politici. “Er zijn 150 Kamerleden, maar er waren er daar hooguit een vijftigtal van aanwezig. En ze lopen daar wat rond, gaan hier en daar eens babbelen. Kamervoorzitter Siegfried Bracke heb ik wel vijftien koekjes zien eten.”

“Ik zag hoe Kristof Calvo van Groen naar filmpjes van zichzelf op De Slimste Mens zat te kijken”, vertelt Fons. “Anderen zaten op Facebook. Toen ik dat zag, dacht ik: ja, die kunnen wel 45 jaar en langer werken. Zulk werk zou ik wel tot mijn 90ste kunnen doen. En die mensen beslissen dat duizenden mensen pensioen moeten inleveren!”.

“Het allerergste vind ik de minachting”

“Dat zijn geen vertegenwoordigers van het volk, dat zijn vertegenwoordigers van het geld”, is de reactie van Roger. “Aan de rijken geven ze zonder verpinken cadeaus, maar wij kregen al een indexsprong door de neus geboord, de btw op elektriciteit werd verhoogd ... Alles is duurder geworden. De bodem van de portemonnee wordt dieper en dieper voor veel mensen. Maar die politici zorgen wel goed voor zichzelf. Hun eigen verworven rechten behouden ze.”

“Van Quickenborne zag ik met zijn armen zwaaien en uitvliegen tegen het communisme. Dat hij daarover moest beginnen, is voor mij een teken dat hij geen argumenten had. Wij hebben getekend om met brugpensioen te gaan onder bepaalde voorwaarden en dan worden die voorwaarden plots aangepast. Mij gaat dat meer dan 100 euro netto per maand pensioen kosten. Zij krijgen wel 4.000 euro pensioen, dan stelt 100 euro niet veel voor, natuurlijk.”

“Het allerergste vind ik de minachting waarmee men daar praat over de gewone mensen”, zegt Fons. “Toen ik Van Quickenborne bezig hoorde, dacht ik dat die man gedrogeerd was. Is hij zo dom of wil hij de miserie van de mensen niet begrijpen? Dat snap ik echt niet.”

Standje van Bracke

Ook Fons zag politici die in zijn pensioenpot gaan graaien. “Als het van mij afhangt, denk ik dat ik naar de rechtbank stap voor contractbreuk. Want contractbreuk is het, hè. Het is afschuwelijk om aan te horen hoe men daar praat over mensen die 140, 150 euro per maand gaan verliezen door hun toedoen.”

Al moet gezegd: de PVDA-volksvertegenwoordigers Raoul Hedebouw en Marco Van Hees zijn heel anders. “De tussenkomst van Raoul Hedebouw was indrukwekkend”, vindt Fons. “Die man heeft echt een enorme dossierkennis, hè. Hij kon alle aanvallen afslaan. Dat is ook de reden waarom van Quickenborne zo uit zijn vel sprong, denk ik.”

Raoul Hedebouw deed het inderdaad zo goed dat de delegatie bruggepensioneerden er heel hard voor applaudisseerde. Een beetje té hard naar de zin van Kamervoorzitter Bracke, want die keek even boos richting publieksbanken en ze kregen een vermaning.

“Welk gevoel ik heb overgehouden aan mijn bezoek aan het parlement?” Rosa moet er niet lang over nadenken. “Dat iedereen eens naar het parlement zou moeten gaan om te zien dat je daar als gewone mens niet welkom bent. Om boos van te worden. Het spijt me, maar ik leg mijn toekomst liever niet in handen van die parlementariërs. Ze praten over ons, maar naar ons luisteren doen ze niet. Democratie? Mijn gat. Nu ik het met eigen ogen gezien heb, ben ik er nog meer van overtuigd dat we voor hun niks waard zijn.

“Het is daar niet dat de dingen veranderen”

“Als Raoul en Marco aan het woord zijn, luisteren de anderen niet eens”, stelde Rosa vast. “We moeten tonen dat ze rekening moeten houden met het volk en dat we ons niet laten doen. Democratie moet meer zijn dan één keer om de vijf jaar onze stem laten horen. Dit bezoek aan het parlement heeft me alvast nog meer gesterkt in mijn overtuiging dat het niet in het parlement zal zijn dat de dingen veranderen.”

Ook Fons verwacht niet veel van het parlement. “Die parlementsleden stemmen voor wat hun partij wil. Je mag daar zeggen wat je wilt, maar daar trekken ze zich niks van aan. Om die maatregel tegen te houden, moeten we dus niet op het parlement rekenen.”

En dat doen ze ook niet. “De 19de december komen we op straat”, zegt Roger veelbetekenend …

En dat ze met velen waren, dat weten we ondertussen.

Dit artikel komt uit het magazine Solidair van januari-februari 2018. Abonnement