Els, verpleegkundige: “Werken in de ouderenzorg? Ik kan het niet meer”

Foto George Hodan / PublicDomainPictures
Foto George Hodan / PublicDomainPictures

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

iets dat ik niet begrijp :"verzet sterk en groot genoeg is en de regering niet anders meer kan dan toegeven. " waar in het contract staat dat de regering MOET toegeven? Ik denk dat als iedereen behalve de 'regering' zelf , A wil en de regering B wil , er niets kan gedaan worden op basis van het contract om ervoor te zorgen dat A gedaan word. Om de eenvoudige reden dat er GEEN contract is. Of dat als er dan toch een contract zou zijn er geen sanctie is op contractbreuk.
ik ben niet van plan naar een 'rusthuis' te vertrekken en hoop dat tegen die tijd de mensen zelf mogen beslissen of ze hun leven willen rekken of er een eind aan maken.
sinds blauw en geel aan de macht is gaat alles snel bergaf voor de werkende bevolking. Armoede groeit aan een snel tempo . De facturen stijgen ongelooflijk snel . Lander werken ook voor de mensen die reeds begonnen zijn op hun 14 jaar. Deze zijn de dupe . Kortom we moeten van deze regering af . Op alles word er besnoeid . En alles word snel duurder . En we moeten in de pas lopen anders beboet . Kortom een stront beleid .
Ik werk als VPK op een acute geriatrie in een ziekenhuis in A'pen en ook bij ons kunnen wij niet de menselijke zorg toedienen die patiënten verdienen,moet ik als vpk multitasken zoals administratie-medicatie uitdelen-wondzorg-parameters-telefoons-mensen in vervoer zetten die naar een onderzoek moeten(is telkens naar de desk lopen omdat daar de computer staat)...wij hebben geen tijd meer om een praatje te doen met ptn , het is racen tegen de klok elke dag opnieuw, dikwijls staan we als vpk alleen owv zieken-verlof van collega's-geen eigen secretaresse (geen budget voor), met 24 ptn die gewassen en verzorgd moeten worden en dat is heel ruim per pt en ja daar worden wij kwaad van en gaan overprikkeld en uitgeput naar huis na een shift om dan voor ons gezin te gaan zorgen.Resultaat : véél zieken en dat kost ook geld , het is kwestie van de juiste prioriteiten te bekijken en zoals het nu gaat is de menselijkheid ver te zoeken.Collega's die aan hun laatste 6 mnd zitten en dan te horen dat ze toch niet op pensioen mogen en nog even 2 jaar langer moeten werken...die vallen ziek en geef ze eens ongelijk maar die blijven wel op de personeelslijst staan en worden dus niet vervangen...dat mogen wij allemaal opvangen...wij zijn moe !

In Düsseldorf kwamen deze week woensdag 4.000 mensen hun woede en soms ook hun wanhoop uitschreeuwen voor het parlement waar de ministers van Volksgezondheid van de Duitse deelstaten bijeenkwamen. De PVDA-basisgroep van de Zorg van Luik was erbij.

Josef Wöss is sinds 1997 voorzitter van de afdeling Sociale Politiek van de Weense Arbeidskamer en kent het Oostenrijkse pensioenstelsel als geen ander. Hij geeft geregeld lezingen in Duitsland en is een van de bekendste pensioenspecialisten in Europa. We hadden een gesprek met hem over de Oostenrijkse pensioenen, rechtse regeringen en de pensioenarmoede in Duitsland.

Aan de vooravond van de grote pensioenbetoging van 16 mei schoot de Academische Pensioenraad de regering ter hulp. Alleen al de benaming van die Raad wekt de indruk van vertrouwen, onafhankelijkheid en objectiviteit. Maar het initiatief van die Pensioenraad komt van de regering zelf. Zij heeft zelf de leden van de Raad benoemd en het kader vastgelegd waarbinnen die moet werken. De Raad lanceerde op zijn website een offensief om het principe van het pensioen met punten te verdedigen en de regering aan te zetten om hier echt werk van te maken.

Trier, de Duitse stad waar Karl Marx in 1818 geboren werd en waar hij zijn jeugd doorbracht, biedt twee grote tentoonstellingen, 300 evenementen en tientallen gidsen voor Marx-wandelingen. De tijd van Marx, wie zijn familie was, waar hij woonde, in welke steden hij verbleef, welke de revoluties die hij meemaakte… het wordt allemaal indringend geschetst.

Op vrijdag 15 juni moesten ABVV-syndicalisten Bruno Verlaeckt en Tom Devoght voor de correctionele rechtbank verschijnen voor hun deelname aan een vreedzame stakingsactie in 2016. Ze kregen massale steun van militanten en sympathisanten uit het hele land. Een overtuigend team advocaten eiste niets minder dan hun vrijspraak. Op 29 juni volgt de uitspraak in het Justitiepaleis in Antwerpen. Opnieuw zullen sympathisanten present zijn om de twee te steunen.

De stakingsbereidheid bij de cipiers geeft weer hoe onze Belgische gevangenissen erbij liggen. Met hun stakingen slaan de cipiers alarm over de omstandigheden waarin ze gevangenen moeten bewaken en begeleiden. Die leiden geregeld tot echte drama’s, zoals de schietpartij in Luik, waarbij een in de cel geradicaliseerde man drie mensen neerschoot. De noodkreten van de Luikse cipiers waren in dovemansoren gevallen…

ACOD-Spoor heeft een stakingsaanzegging ingediend voor 29 en 30 juni. Een donderslag bij heldere hemel? Integendeel. De spoorwerknemers zijn al langer malcontent: harder werken, langer werken, besparingen... De directie en de regering breken beetje bij beetje de werkomstandigheden af. Bovendien knaagt de regering ook aan hun pensioen. Kortom, het is altijd meer presteren met minder mensen en minder middelen en langer werken voor minder pensioen. Dat brengt ook de veiligheid van de reizigers in gevaar en ondermijnt de dienstverlening. Er zijn verschillende stakingsaanzeggingen ingediend maar alleen die van ACOD Spoor is erkend. De staking van eind juni gaat dus ook over de veiligheid van de reizigers en over de stiptheid van de treinen.

Tot amper een paar maand geleden leken we af te stevenen op een verwoestende oorlogsstorm boven het Koreaanse schiereiland – Trumps “fire and fury”, militaire manoeuvres van de VS en Zuid-Korea, Noord-Korea’s nucleaire en rakettesten, dreigende taal alom. Maar zie, nu waait er een aangename vredesbries over de regio en hebben VS-president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un elkaar in Singapore de hand geschud. Maar hoe liggen de kaarten werkelijk, en hoe moet het verder?
Je hoort wel eens: “Het heeft geen zin om actie te voeren, de regering luistert toch niet naar de mensen.” Het klopt dat de regering liever luistert naar de elite dan naar de gewone werkmensen, maar toch moet ze plooien voor druk van onderuit door mobilisatie. Dan moet wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn.
Stel je voor dat een inbreker in je wijk alle tv-toestellen steelt. Na een paar dagen komt hij terug en biedt hij de buurt als compensatie vijf radiotoestellen aan. Wat zou je doen? Zou je met je buren ruzie maken over wie zo’n radiotoestel krijgt? Of zou je de inbreker aanpakken opdat hij alle tv-toestellen teruggeeft aan iedereen? Wel, zo is het ook met de pensioenen.