Familie Jonckheere, winnaars Prijs Solidair 2012: “Strijd tegen Eternit is aanklacht, geen wraak”

Eric Jonckheere, een van de twee overlevenden van de familie die de Prijs Solidair 2012 won: “Noch mijn broers, noch ikzelf zitten met wraakgevoelens. Wij kunnen ons de luxe niet permitteren ons in een afmattende strijd te storten die de kankercellen in ons zou gaan activeren.” (Foto Solidair, Vinciane Convens)
Eric Jonckheere, een van de twee overlevenden van de familie die de Prijs Solidair 2012 won: “Noch mijn broers, noch ikzelf zitten met wraakgevoelens. Wij kunnen ons de luxe niet permitteren ons in een afmattende strijd te storten die de kankercellen in ons zou gaan activeren.” (Foto Solidair, Vinciane Convens)

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

Ik heb diep, diep respect voor de gehele familie Jonckheere en hún inzet om in ieder geval EUROPA te willen laten zien wat de samenleving nóg steeds overkomt door toedoen van industrieel belang uit een langdurig verleden. Deels weet ik hoeveel tijd, energie en inzet het vergt om verantwoordelijken het schaamrood op het monsterlijke gezicht te doen krijgen. Ik hielp mijn moeder háár man (en dus míjn vader) na zijn overlijden aan peritoneaal mesothelioom in ieder geval recht te doen. Het duurde ruim 5 lange jaren waarna zelfs meer bereikt werd dan 'alleen' dat. Maar met een hoger doel is nu een ander asbestslachtoffer en zeer strijdlustige Zeeuw aan de slag gegaan, terwijl hij naast de juridische strijd tegen de Nederlandse staat ook in gevecht is met zíjn pleuraal mesothelioom. Hij doet dat gesteund door zijn vrouw, dochter en enkelen die weten waar het ook nog om gaat. Wáárom is er zó laks tot zelfs niet opgetreden door hen die beter wisten en dit bovendien tot taak hadden....? We gaan het zien, horen, lezen of anderzijds meemaken. Het zal niet in stilte voorbij gaan...,.niet zoals het lot van ieder individueel slachtoffer.
Precies UW verhaal ("levensverhaal") is het verhaal waar ook ik mee bezig ben. Voorzichtig zeg ik om vooral geen mineraal uit te dahen dat bij mij 'asbest in mijn kop' zit. Dat duurt allerwaarschijnlijkst net zo lang totdat óók overheden toegeven dat zij zich lieten ringeloren door de macht van het geld en de (be)heerszucht van de machtige asbestindustrie. ZIJ immers maakten hún eigen koninkrijk maar waarin ZIJ hun - ik noem het wel met diep respect - onderdanen (.. Waar zouden ZIJ zijn zónder hen?..) zonder de kennis over de doodsrisico's met hen te delen een ongewisse dood tegemoet. Proficiat met de erkenning maarr ik besef dat ook u er nog niet helemáál bent. Komt tijd, want dát kost het, komt raad en recht! Asbest. Het verhaal van De Lange Adem. Ik wens u en ALLE asbestslachtoffers veel sterkte en wijsheid toe. Uit Nederland, waar Eternit GEEN onbekende (..) is.

De onderhandelingen voor een nieuwe collectieve arbeidsovereenkomst (cao) bij Oleon Ertvelde zijn afgesprongen nadat de directie radicaal njet zei tegen de voorstellen van de werknemers en hun vakbonden. Toen de vakbondsafgevaardigden van de drie vakbonden (ABVV, ACV en ACLVB) hun achterban hierover informeerden, hebben de werknemers beslist om het werk neer te
leggen. Het gaat om een spontane actie. De PVDA ging vanmorgen bij de poort haar steun betuigen.

Dit weekend zit Solidair op ManiFiesta.

Cuba deelt met de Verenigde Staten één van de meest orkaangevoelige gebieden ter wereld. Toch zien we een groot verschil in de wijze waarop beide landen de ramp aanpakken. Cuba, dat acht keer armer is dan de VS, slaagt er telkens in zich van het grootste kwaad te behoeden. Niet hoe rijk een land is, maar waar ze haar rijkdom voor gebruikt, maakt het verschil.
Sinds enkele weken is het geweld in de staat Rakhine in Myanmar (het voormalige Birma) opnieuw opgelaaid. De Rohingya, die er altijd al als tweederangsburgers werden behandeld, zijn massaal gevlucht voor de verkrachtingen en bloedbaden waarvan vooral zij het doelwit zijn. Om uit de crisis te geraken moet de VN alle middelen inzetten om de vluchtelingen op een waardige manier te kunnen opvangen. Op langere termijn, om echte vrede tot stand te brengen, moet er een dialoog worden opgestart met de Rohingya en moet er een einde komen aan hun discriminatie.
De staking bij Volvo Car Gent is een duidelijk signaal: toenemende werkdruk, doorgedreven flexibiliteit, loonnormen, onzekere contracten … deze rechtse, neoliberale recepten van de regering komen steeds meer werkmensen de strot uit.

Het orkanenseizoen in de Atlantische Oceaan is dit jaar ongekend hevig. Irma was de krachtigste Atlantische orkaan ooit gemeten en maakte, voor ze in Florida aan land ging, een verwoestende doortocht langs de Caribische eilanden. Twee weken daarvoor zette superstorm Harvey Houston blank, de vierde grootste stad van de VS. En dan moest orkaan José nog komen ... Ook elders in de wereld was de natuur ongenadig. Hoeveel hebben deze extreme weersomstandigheden te maken met klimaatopwarming? Heel veel, zo blijkt.

Richard Falk is professor Internationaal Recht in de Verenigde Staten. Hij was jarenlang Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties voor de Bezette Gebieden in Palestina. Onlangs bracht hij voor de VN een rapport uit dat stelt dat Israël een apartheidsstaat is. Het werd onder druk onmiddellijk weer ingetrokken. Intal had een gesprek met hem. Op zaterdag 16 september is hij te gast op ManiFiesta.

“Deze regering weet donders goed dat haar maatregel om werkloze vijftigplussers of bruggepensioneerden tot 165 euro pensioen af te pakken, niet alleen onrechtvaardig maar ook onwettelijk is.” Dat schrijven Peter Mertens en Kim De Witte. “Precies daarom zaait ze verwarring, zet ze stapjes terug of doet ze dat alvast uitschijnen. Een ding is zeker: als de regering haar plannen doordrukt dan aarzelen wij geen seconde om naar het Grondwettelijk Hof te stappen.”

Enkele weken geleden werden midden in de Sahara 44 lichamen van migranten gevonden. De motor van de vrachtwagen die hen naar Libië moest brengen, had het begeven. Alle inzittenden stierven van dorst. Door de toegenomen controles om migratie op te sporen, gefinancierd door de Europese Unie, gaan mensensmokkelaars op zoek naar almaar riskantere routes. Mensen die proberen te ontsnappen aan oorlog en ellende zijn de grootste slachtoffers.

Amy De Schutter is een vrouw van 31 met een masterdiploma fysica op zak. Als ik haar bel op een warme zomeravond zit ze met vrienden op café met een Orvalleke. Minister van Volksgezondheid Maggie De Block wil 8 miljoen besparen in de kinder- en jeugdpsychiatrie: minder geld, minder personeel. Amy is psychiatrische patiënte, en dat sinds haar 13de. Daar schreef ze een boek over: Hoe men van een klaproos een monster maakt. Ze wil het taboe doorbreken, opkomen tegen de schaamte en het schuldgevoel die veel mensen met een psychiatrische ziekte teisteren.