Familie Jonckheere, winnaars Prijs Solidair 2012: “Strijd tegen Eternit is aanklacht, geen wraak”

Eric Jonckheere, een van de twee overlevenden van de familie die de Prijs Solidair 2012 won: “Noch mijn broers, noch ikzelf zitten met wraakgevoelens. Wij kunnen ons de luxe niet permitteren ons in een afmattende strijd te storten die de kankercellen in ons zou gaan activeren.” (Foto Solidair, Vinciane Convens)
Eric Jonckheere, een van de twee overlevenden van de familie die de Prijs Solidair 2012 won: “Noch mijn broers, noch ikzelf zitten met wraakgevoelens. Wij kunnen ons de luxe niet permitteren ons in een afmattende strijd te storten die de kankercellen in ons zou gaan activeren.” (Foto Solidair, Vinciane Convens)

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

Ik heb diep, diep respect voor de gehele familie Jonckheere en hún inzet om in ieder geval EUROPA te willen laten zien wat de samenleving nóg steeds overkomt door toedoen van industrieel belang uit een langdurig verleden. Deels weet ik hoeveel tijd, energie en inzet het vergt om verantwoordelijken het schaamrood op het monsterlijke gezicht te doen krijgen. Ik hielp mijn moeder háár man (en dus míjn vader) na zijn overlijden aan peritoneaal mesothelioom in ieder geval recht te doen. Het duurde ruim 5 lange jaren waarna zelfs meer bereikt werd dan 'alleen' dat. Maar met een hoger doel is nu een ander asbestslachtoffer en zeer strijdlustige Zeeuw aan de slag gegaan, terwijl hij naast de juridische strijd tegen de Nederlandse staat ook in gevecht is met zíjn pleuraal mesothelioom. Hij doet dat gesteund door zijn vrouw, dochter en enkelen die weten waar het ook nog om gaat. Wáárom is er zó laks tot zelfs niet opgetreden door hen die beter wisten en dit bovendien tot taak hadden....? We gaan het zien, horen, lezen of anderzijds meemaken. Het zal niet in stilte voorbij gaan...,.niet zoals het lot van ieder individueel slachtoffer.
Precies UW verhaal ("levensverhaal") is het verhaal waar ook ik mee bezig ben. Voorzichtig zeg ik om vooral geen mineraal uit te dahen dat bij mij 'asbest in mijn kop' zit. Dat duurt allerwaarschijnlijkst net zo lang totdat óók overheden toegeven dat zij zich lieten ringeloren door de macht van het geld en de (be)heerszucht van de machtige asbestindustrie. ZIJ immers maakten hún eigen koninkrijk maar waarin ZIJ hun - ik noem het wel met diep respect - onderdanen (.. Waar zouden ZIJ zijn zónder hen?..) zonder de kennis over de doodsrisico's met hen te delen een ongewisse dood tegemoet. Proficiat met de erkenning maarr ik besef dat ook u er nog niet helemáál bent. Komt tijd, want dát kost het, komt raad en recht! Asbest. Het verhaal van De Lange Adem. Ik wens u en ALLE asbestslachtoffers veel sterkte en wijsheid toe. Uit Nederland, waar Eternit GEEN onbekende (..) is.

Het Vlaams Parlement keurde op 14 juli het idee goed, dat minister Homans in april dit jaar lanceerde: de huurwaarborg gaat van twee naar drie maanden huur. Er moet nog een huurlening komen waar huurders met financiële problemen die waarborg kunnen lenen, maar daarover is nog geen enkel nieuws. Voor wie? Op welke manier? Aan het Homans-tempo zal dit wellicht nog enkele jaren duren.  En intussen geraken alsmaar meer huurders in de problemen. Het nieuwe decreet zet geen enkele beperking op de soms schandelijk hoge huurprijzen.

Captain SKA staat in de Britse hitlijsten met een lied tegen premier Theresa May. Het succes van “Liar Liar GE2017” leverde hen een uitnodiging op voor tal van zomerfestivals, maar de groep speelt liever op festivals waar ze echt achter staan. En ManiFiesta is daar zeker een van.

Het Europees Parlement (EP) keurde op 12 juli in Straatsburg het EU-Cuba Akkoord voor Politieke Dialoog en Samenwerking goed, dat de Europese Raad in december 2016 met het eiland had gesloten.

31 mei 2017, aan de ingang van het VRT-gebouw aan de Reyerslaan in Brussel. De ACOD-ploeg schenkt haar voorzitter Luk Vandenhoeck geen kist wijn of een bloemstuk, maar een piket als afscheidscadeau voor zijn pensionering. Een terugblik op 45 jaar politiek en syndicaal engagement.

Tijs Boelens is een jonge, gedreven boer uit het Pajottenland. Samen met 2 collega's Tone en Sander runt hij een coöperatief groenten- en akkerbouwbedrijf, “de Groentelaar” genaamd (www.degroentelaar.be). Tijs is tevens een van de trekkers van het Boerenforum, een actie- en vormingsgroep van boeren die geen toekomst zien in het huidige landbouwbeleid en die op zoek zijn naar een alternatief voor de industriële, op kapitalistische leest geschoeide landbouw. De internationale beweging voor agro-ecologie is heel inspirerend en steunt hem en zijn collega's in het uitwerken van zo'n alternatief. Daarnaast werkt Tijs deeltijds bij Regionaal Landschap Pajottenland & Zennevallei, een organisatie die via allerlei projecten onder meer de natuur en het landschap van die streek wil promoten en ook nieuwe accenten wil leggen in de plattelandseconomie.

Op 7 juli 2017 tekenden liefst 122 landen een verdrag dat kernwapens verbiedt. Het is niet zomaar een symbolisch stukje papier, maar een bindend verdrag, dat je zonder meer historisch mag noemen. België is totaal niet op de afspraak. Integendeel

Wetenschappelijke studies tonen aan dat, indien de mensheid onverminderd koolstofdioxide blijft uitstoten, de temperatuur op aarde blijft stijgen. Daardoor stijgt ook de zeespiegel, krijgen we meer vernietigende stormen en meer droogtes die tot rampzalige voedselschaarstes en andere ontelbare ernstige problemen leiden. Ook daarover zijn de wetenschappers unaniem. En toch trekt Trump de VS terug uit het Akkoord van Parijs. Hoe erg is dat?

“Minder werken, meer liefhebben”. Een devies waarrond de Vrouwenraad op 2 juni in Brussel graag een studiedag organiseerde. Opgemerkte gast die dag was Patrik Helgesson, gemeenteraadslid voor de linkse Vänsterpartiet in Göteborg. Zijn partij lag mee aan de basis van het experiment met de 30-urenweek in het rusthuis Svartedalen.

“Forces murales”, een kunstenaarscollectief dat in 1947 het levenslicht zag, komt opnieuw tot leven op ManiFiesta. De werken van Louis Deltour, Edmond Dubrunfaut en Roger Somville zijn er samen te zien. Solidair sprak met vier van de kinderen van de kunstenaars.

Honderd jaar geleden, in 1917, waren er in Rusland kort na elkaar twee revoluties: een in februari en een in oktober. De eerste leidde tot het afzetten van de tsaar, tot de scheiding van kerk en staat, en tot het algemeen stemrecht. De tweede kwam recht uit het volk en bracht de communisten (de bolsjewieken) aan de macht. Het volk wilde een andere samenleving en daarvoor moest de gevestigde orde – kapitalistisch en in Rusland nog grotendeels feodaal – omvergeworpen worden. Het was het begin van een eerste poging om het socialisme op te bouwen. Dat was nog nergens anders ter wereld gebeurd. Die revolutie verwezenlijkte veel goeds, maar kende ook zware fouten die een stempel zouden drukken op de geschiedenis van de 20ste eeuw. In welke context vond deze revolutie plaats? Hoe verliep ze? Welke invloed had ze bij ons en over de hele wereld?