Zieke werknemers kunnen tot 25% van hun ziektevergoeding verliezen

Foto Claus Rebler / Flickr
Foto Claus Rebler / Flickr
Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

IK ben bechterew patient overal problemen voeten nek rug en handen en moet drie uur per dg gaan werken .mijn huishouden is nu al een harde dobber en moet van die madan gaan werken om dan iemand aan te nemen om mijn huishouden te doen.want mijn bouwvakker wil ik dat niet aandoen om als ie thuis komt te kuisen en te strijken.ik ga maggie roepen om te komen kuisen.ze doet het waarschijnlijk ook niet
Niets meer aan toe te voegen
Ik snap het niet hoor... en corrigeer mij maar als ik verkeerd ben. Ik ga ervan uit dat als je dik betaald wordt voor een verantwoordelijke functie je ook een horde specialisten rond je hebt, die je met hand en tand uitleggen wat het probleem is en waardoor het ontstaat. Met de daarbij horende oplossingen Ik kan niet anders concluderen dat ons Maggie ofwel doof, blind of stom is... of dat ze het geld dat bedoeld is om die experts te betalen niet gebruikt en ook in eigen zakken steekt. En ja, moest je mij zeggen dat het IQ van een gemiddelde politieker lager moet zijn dan dat van een garnaal, het mij zelfs niet eens zou verbazen I
In de oude tijd waren het werkvolk slaven, nu zijn we moderne slaven geworden! Als onze regering zo op zoek is om geld, dan is er maar één oplossing! Die graaicultuur afschaffen en hun grote wedden halveren! Begrijpen die heren nu nog niet wat het is om te leven met een pensioentje van 1100€/maand dit na een voltijdse loopbaan van 45 jaar werken! Het is gewoon een schande, er moet verandering komen!!
Ik ben al meer dan 7 jaar invalide en ben reeds ontslagen geweest bij mijn laatste werkgever. Ik vrees niet direct dat ik ga verplicht worden om terug te gaan werken maar ik voel me solidair met de mensen die wel het gevaar lopen. Ik vraag me echt af of al die politici die nu aan de macht zijn of die wel inzitten met de gewone burger. Ze verdienen veel te veel zodat ze hun onmogelijk kunnen inleven in situatie met iemand die moet krabben elke maand om toe te komen.
geachte, jacht op langdurige. langs de ééne kant is het begrijpbaar, langs de andere kant kunnen en mogen ze niet iedereen over dezelfde kan schuiven. Ik ben 56 jar en van half 2015 ben ik in een zeer zware put gekomen. de werkdruk van de werkgever was gewoon niet meer menselijk. en maanden daarvoor was ik geregeld ziek, zeer zware aanvallen van koorts en pijnen. 2 jaar na elkaar gemeld aan de arbeidsgeneeskunde dat de werkdruk en de stress " veel " te hoog is en was. daar heeft geen van de partijen iets mee gedaan. en plots stuik je of slaat het in uw kop op hol. en ben ik naar mijn ontslag gevraagd. ik wou weg, ik moest weg. ik kon het niet meer aan. met als eindconclusie dat ik een spier zenuw aandoening heb. zo erg dat ik verschillende keren in het ziekenhuis terecht gekomen en zelf in de paaz in het psychisch afdeling. Op dit ogenblik ben ik aan de veel betere hand. en zou ik terug aan het werk kunnen, wel is waar aangepast aan werkduur per dag. Maar !! ik ben dus 56 jaar en ik een prachtige cv. en toch wil er mij niemand meer. meer nog bij sollicitaties meld ik niet dat ik vanuit ziekte kom. maar langs de andere kant heb ik enorm schrik om terug voor een werkgever te gaan werken. het is van mijn 14 jaar dat ik meer dan 300% heb gegeven , men heeft altijd het uiterste van mij gevraagd. en nu is het in alle opzichten gedaan. zowel voor mijn gezondheid, zowel voor de werkdruk en psychisch. voor het ogenblik ben ik nog steeds onder de zware medicatie. en slaap middelen. ik heb nog steeds bijstand en therapieën. voor mij is er maar 1 oplossing wat mijn verdere loopbaan betreft, is op zelfstandige basis een activiteit opstarten. dit kan perfect lukken zo kan ik zelf mijn werkdruk regelen, kan ik ook naar mijn lichaam luisteren. en kan ik nog hopelijk zo nog lang werken. MAAR ! gaat het systeem dit toelaten. ingeval van hervallen, kan ik dan terug genieten van het ziekte uitkering . Ik een aanvraag gedaan om een gewaarborgd inkomen, in mijn geval onbetaalbaar en zelfs niet meer mogelijk. Ik moet zeggen dat ze in Nederland daar betere voorzieningen hebben. daar schieten wij in Vlaanderen weer veel tekort in. maar we om de mensen te pakken en te dreigen daar zijn ze wel heer en meester in. het hoog tijd worden dat de 360000 mensen hun stem eens laten horen en zeggen nee. en luistert eerst eens naar de mensen. maar ja. in Belgie en Vlaanderen werken ze omgekeerd.
Alles waar onze ouders en grootouders voor gevochten hebben nemen ze ons gewoon af.zijn de witte boordcriminelen in Brussel niet beschaamd om hun eigen zakken te vullen en bij de gewone Vlaming alles af te nemen.We betalen rsz belastingen btw grondlasten en nog zoveel meer.Wat is de toekomst van onze kinderen en kleinkindetren langer werken meer uren werken en ze mogen niet meer ziek worden. Ze zijn de hitler van deze eeuw alleen hebben ze nu een nieuwe facade.Zouden ze niet beter het konningshuis afschaffen en voor gans Europa een president kiezen en minder politiekers om hun zakken te vullen .moest ieder huishouden leven op de kap van een ander het zou hier schoon draaien,want het is wel zo dat zij regeren op de kap van de gewone burger en waar het geld zit laten ze met rust om dat zij er ook beter van worden want ze zitten er zelf overal in.
en als je terug aan het werk wilt maar niemand die je wil aannemen omdat je ziek bent ik heb verschillende aandoeningen ik zou graag een aantal uren willen werken omdat voltijds voor mij niet meer gaat ik al bij de vdab geweest en de ziekenkas ik heb zo een paier dat de werkgever kan invullen maar niemand de vdab stuurt je van de kas naar de muur eerst moest ik nog een paier hebben van de ziekenbond zegden ze ik vraag dat daar maar nee het moet van hun komen wat is het nu
Met grote onzekerheid moeten we afwachten welke gevolgen dit voor ons gaat meebrengen. Voor mijn vrouw met de diagnose MS oordeelde men destijds het niet evident is om nog op de arbeidsmarkt te functioneren. Voor mij zelf is dat een ander verhaal. Ik ben in 2005 volledig gecrasht na 28 jaar volle inzet. Zwaar depressief omdat mijn lichaam al hele tijd niet meer mee wilde en lang daarna ook diagnose cvs. Ondanks zware medicatie , verschillende therapieën blijf ik in een diep dal zitten. Eventueel nog 2 uur werken per dag zal voor mij zeer moeilijk zijn. Mijn behandelende arts probeert eerder levenskwaliteit na te streven i.p.v nog arbeid te verrichten. Door de huidige regering worden zij echter ook onder druk gezet waardoor ze eerder hun eigen belang op de eerste plaats moeten zetten dan dat van hun patiënten. Mijn grote vrees is dan ook dat ik in een situatie kan terecht komen van 1/4 inkomstenverlies. Dat betekent - 300€/maand. Een voorbeeld van hoe je een zieke mens nog zieker maakt. Ondertussen bijna 57 jaar en zie mijn toekomst somber in. Had ik maar terug energie zodat ik terug op eigen benen kon staan en niet meer afhankelijk was van de overheid. Moest er het van komen dan hoeft verder leven voor mij niet meer want ik ben moegestreden en wil geen gevecht meer aangaan met de overheid. Waarom maakt men geen werk dat elke gezonde mens een deftige job heeft? Mijn dochter is op zoek naar ander werk en na vele solicitatie's nog steeds zonder resultaat. Het is voor jonge mensen al niet gemakkelijk , maar de zieken en de ouderen die moeten het waar maken en de jacht is geopend.
Een werknemer met een beginnende tenniselleboog, krijgt het advies van de bedrijfsarts dat dit eigenlijk moet kunnen rusten en hij/zij beter een tweetal weken niet zou werken, maar de bedrijfsarts schrijft toch maar gewoon arbeidsgeschikt. Er is namelijk geen enkel bedrijf dat zijn bedrijfsarts serieus neemt als die voor zoiets ziekteverlof adviseert, en het is uiteindelijk het bedrijf (en niet de werknemer) dat de klant van de arts is. Bovendien, zelfs als die bedrijfsarts ziekteverlof adviseert, is dit nog steeds slechts een advies, en is het uiteindelijk de huisarts die bereid moet zijn om dit ziekteverlof voor te schrijven. Als de werknemer al dat advies krijft, en ermee bij de huisarts gaat, moet je al geluk hebben dat je een "soepele" huisarts hebt die mee wilt stappen in dit verhaal. En als je dat geluk al hebt, dan kan de werkgever nog steeds een controlearts sturen. Een controlearts is een huisarts met tijd op overschot en geen dossierkennis, die betaald wordt om te evalueren of zijn collega's verstand van zaken hebben, maar vooral die betaald wordt om het aantal dagen ziekteverzuim te verminderen. Deze controlearts zal uiteraard van mening zijn dat het begin van een tenniselleboog geen reden is om thuis te zitten. Als iedereen met een beetje pijn thuis moet blijven, zou er uiteraard niet veel volk aan het werk zijn. Concreet komt het erop neer dat niemand thuis blijft om deze reden. Er is geen enkele verpleegkundige/poetsvrouw/elektricien/bediende die thuisblijft met het begin van een tenniselleboog. En een jaar later gaat die persoon terug bij de bedrijfsarts langs op het verplichte jaarlijkse onderzoek. Bij de helft van die mensen is het vanzelf wel overgegegaan, maar de andere helft heeft nog steeds last, en het wordt erger. Het advies hier is: eigenlijk zou je hiermee moeten rusten, en geen twee weken meer maar twee maand in het huidige stadium. Ook hier wegen dezelfde overwegingen: het is nog niet zodanig erg dat je totaal niet kunt werken, en het is nu ook gewoon geen goed moment om ziek te vallen op het werk: er is al een collega ziek, we zijn al onderbemand, de werkgever gaat daar niet mee lachen! Oh ja, en wat zal mijn omgeving ervan zeggen als ik voor zo'n kleinigheid thuisblijf? Krijg je doodleuk het advies van mss toch op zijn minst eens naar een kinesist te gaan daarmee. Nuja, kinesisten zijn duur (zelfs na tussenkomst van de mutualiteit), en als je voltijds werkt is dat best ook een gedoe om daar tijd voor te vinden. Die mensen zijn doorgaans ook dik volgeboekt in de twee uurtjes per dag dat ze buiten de kantooruren bereikbaar zijn (geen verwijt, gewoon een vaststelling). Dus de bedrijfsarts schrijft wel of niet een advies met aangepast werk of ziekteverlof (maar meestal doet die zelfs dat niet en schrijft die gewoon geschikt). De werknemer blijft in elk geval gewoon verderwerken, want een advies van de bedrijfsarts is geen verplichting. Iedereen heeft het recht om daar vierkant foert tegen te zeggen. En het jaar nadien komt de werknemer terug bij de bedrijfsarts, niet op het gewone jaarlijkse onderzoek maar voor een werkhervattingsonderzoek, en kan daar gaan vertellen dat hij/zij 6 maand thuisgezeten heeft want die tenniselleboog moest geopereerd worden. Als ik goed reken, dan is iemand die elk jaar eens twee weken thuiszit minder dagen ziek dan iemand die na drie jaar ineens een halfjaar thuiszit, maar als je dit tegen een werkgever zegt, dan is het antwoord: "als ze elk jaar twee weken thuiszitten, moet ik elk jaar twee weken gewaarborgd loon betalen; als ze ineens een halfjaar thuiszitten is dat heb ik maar één keer gewaarborgd loon en en iemand die een halfjaar thuiszit is ook gemakkelijker te vervangen" Dus een werkgever heeft er financieel en praktisch alleen maar baat bij als we ons eerst kapot werken voordat we thuisblijven. Als werknemer betekent dit echter eens het gewaarborgd loon wegvalt voor veel mensen krabben om rond te komen en hopen dat het uiteinlijke wel weer goedkomt, want als het niet meer goedkomt, dan kun je als beloning via de bedrijfsarts ontslag om medische redenen krijgen" En ja ik snap het standpunt van de werkgever ook, zeker als je maar een kleine zelfstandige bent met 3 werknemers, dan is gewaarborgd loon een grote hap uit het budget en aangepast werk heel vaak gewoon niet mogelijk. De oplossing zit niet in langdurig zieke werknemers afstraffen, terwijl het voor werkgevers voordeliger is als werknemers langdurig thuis zitten. En de oplossing zit evenmin in het standpunt dat elke werkgever aangepast werk voorhanden moet hebben. Ik heb de oplossing hier zelf niet voorhanden, dit is geen simpel onderwerp, maar misschien moeten we beginnen met als maatschappij toch ook eens op een andere manier kijken naar "de collega/profiteur die voor elke kleinigheid thuisblijft".
Was het het vriendje van Sarkozy niet die als gastheer op zijn Yacht tegen Sarkozy zei: "we moeten ze alles afnemen wat ze na 1945 hebben verworven"? Hier is een dokter aan het werk die het goed begrepen heeft.
ik heb een zoon die zeldzame nierziekte heeft chronisch dus hij gaat nog werken en dit een ganse dag en 4 halve dagen in de week hij doed zeer zwaar werk (wegenwerker) dat eigenlijk te zwaar is voor hem nu ja hij krijgt een zeer kleine bijdrage van het ziekenfonds enfin als hij alles samenteld komt hij aan 1200 euro nu als ze er nog van gaan afpietsen weet ik niet hoe die jongen vooruit moet dat mag maggie de block mij eens uitleggen
PVDA of geneeskunde voor het volk moeten niet ijveren om zieke mensen te re-integreren op of naar werk toe. Zieke mensen zijn ziek en horen in een hospitaal of thuis te zitten. Deze mensen wil men dan inschakelen in een job tegen een hongerloon van vier of vijf euro per uur voor hetzelfde werk te doen welk de werkgever anders het dubbele of drievoudige zou kosten aan loon. Vakbonden en andere sociale organisaties (partijen) blijken er gretig aan mee te werken waarmee ze net het tegengestelde doen dan dat waar ze voor staan of veronderstelt wordt dat ze voor staan. Al deze instellingen die immer kritisch zijn ten opzichte het overheidsbeleid kunnen gerust als hypocriet bestempeld worden, zijn dus bedrieglijk. Zij worden betaald door de overheid en de overheid voert ook maar uit wat hen opgedragen wordt door mensen die louter hun eigenbelang nastreven. Democratie bestaat dus ook niet, heeft nooit bestaan en is niet meer of minder dan volksbedrog.
Laat de langdurige zieken met rust en stort jullie volledig op fraudes in de hogere segmenten Belastingontduikers panamapapers en belastingtruks met jullie wetten waardoor de onvermogende constant worden geplukt en de rijken huren een bataljon fiscalisten die jullie onozelle wetten wel weten te omzeilen

Straks kiezen de Fransen in twee keer hun nieuwe president. Extreemrechts drukt zijn stempel. Wie weerspiegelt de hoop van de Franse werkende bevolking?

Zanger en acteur Pieter Embrechts maakte een muzikale documentaire over de inwoners van de Turnhoutsebaan in Antwerpen. Hij portretteert hen in film, vertellingen en muzikale verhalen. Liliane is niet alleen al jaar en dag lid van de PVDA ze is ook een van acht bijzondere mensen die Pieter Embrechts opvoert in “A street concert”. Volgens Gazet van Antwerpen is de 65-jarige Liliane Simons “de bekendste activiste van en voor Borgerhout”. Speciaal voor Embrechts’ muzikale voorstelling schreef Liliane een rap over de Turnhoutsebaan, waarin ze een raak beeld schetst van de sfeer in Antwerpen.

De situatie bij busbouwer Van Hool ziet er voor de werknemers niet goed uit. De werkgelegenheid zou op vrij korte tijd wel eens drastisch kunnen afnemen. De PVDA maakte er een folder over, die aan de poort van het bedrijf gretig werd aangenomen.

In het Gentse Caermersklooster pakt havenbaron Fernand Huts voor de tweede keer op één jaar tijd uit met een kunsttentoonstelling om zichzelf en zijn politieke gedachtengoed in de kijker te zetten. ACOD Cultuur en de experimentele kunstruimte Croxhapox geven een creatief antwoord.

De International Women’s Strike (internationale vrouwenstaking) komt voort uit meer dan 600 protestmarsen na de verkiezing van Donald Trump tot president van de VS. Het initiatief groeide uit tot een wereldwijd protest. 

Wereldwijd riepen vrouwenorganisaties op om op 8 maart, Internationale Vrouwendag, te staken voor vrouwenrechten. Ook in België voerden honderden vrouwen actie.

De Chileense zanger Ángel Parra werd onder de dictatuur van Pinochet in ballingschap gedwongen. Hij overleed op 11 maart in Parijs aan kanker.

In Rome vloeit de champagne. Zestig jaar geleden werd daar het Verdrag van Rome getekend. Een symbolisch startpunt van Europese integratie. Intussen groeit overal het verzet tegen het Europa zoals dat in realiteit is uitgebouwd.

Een paar dagen voor de Europese Unie de 60ste verjaardag van het Verdrag van Rome viert, betoogden ruim 1.000 mensen op 24 maart voor het Europees Parlement in Brussel. Het ABVV, dat tot de actie had opgeroepen, eist efficiënte maatregelen tegen sociale dumping. 

Steeds meer bedrijven voeren tijdelijke werknemers in. Dat gaat vaak via onderaannemers. De bedoeling? Belgische loon- en arbeidsvoorwaarden ontwijken. En ondermijnen.