Langdurig zieken getuigen op nieuwe website: straffen helpt ons niet

Foto Solidair, Salim Hellalet
Foto Solidair, Salim Hellalet

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

Instorten betekent doorgaans blijven liggen. Actief blijven een flinke stap lager zetten op de sociale ladder. Moeilijk, soms onmogelijk wanneer de uitkering tegelijk het enige inkomen is van een eenoudergezin, met kinderlast bijvoorbeeld. De uitkering moet kost wat kost behouden blijven op straffe van een verder niet meer in te schatten verlies terwijl de opvoedingssituatie er niet echt op verbeterd is. Vrijwilligerswerk dan maar, gratis werk op maat, omdat inzet buitenhuis ook waardering en eigenwaarde oplevert, een kans om op te bouwen wat beschadigd werd. Zonder perspectief evenwel. Pogingen om het eigen lot te verbeteren, vallen al snel onder de categorie sociale fraude. De te beklimmen top vanuit het dal wordt alsmaar hoger. Uitputting en berusting wachten.
ik heb een lichamelijke handicap plus 66 procent, ik werkte in de bouwsector, maar door mijn beperking kan ik/ mag ik deze job niet meer uitvoeren! Ik ben erkend door het RIZIF en VAPH! wat nu Maggie,
dat ze nep langdurige zieke aan pakken ben ik volledig mee eens. zo weet ik iemand ze is te ziek om te werken dus: ziekengeld en alle voordelen daarbij maar ze gaat wel wekelijks 12u zwart werken.
Ja zo ken ik ook iemand. Die doet dan herbalife.
beste , ik ben sinds 2006 cvs/fibromyalgie patient met de nodige ups en dows . intussen aan baarmoederhalskanker geopereerd , aan poliepen in darmen , sinds 2015 ook met chronische neuropathie , heb angstaanvallen en ptss . dus moet ik veel stress vermijden! in plaats bezorgen alle instantiets mij juist zoveel stress. dank je wel om ons zo te behandelen , wens het mijn ergste vijand niet toe . denk je dat we voor ons plezier in bed of zetel liggen ??
Ik en mijn vrouw zijn al lang werkonbekwaam, ik kon de druk niet meer aan en was al lang schizofreen en in behandeling maar werkte toch door onder moordende voorwaarden weliswaar met een mooi loon. Toen ik aankaartte dat de werkdruk te hoog werd, werd ik ontslagen. Ik wil terug gaan werken maar de dokter vind mij nog te labiel. Ik heb al eens onaangepast werk aangenomen en herviel in mijn schizofrene nachtmerrie. Mijn vrouw heeft epilepsie en dat werd pas na jaren vastgesteld ondanks vele scans. Ze werd naar therapeuten gestuurd waar ze natuurlijk niets aan had aangezien epilepsie een fysische ziekte en geen geestesziekte is. Nu probeert ze terug te gaan werken maar overal waar zogenaamd aangepast werk is wordt ze uitgebuit op manieren die onvoorstelbaar zijn, bijvoorbeeld door stages zonder opvolging, onmenselijke omstandigheden zoals vier uur reizen per dag om heen en terug te raken, directieleden die hun beloftes niet nakomen tijdens maar ook na de stages.
Ik ben in oktober 2014 ontslagen wegens medische redenen omdat ik chronisch ziek ben. Sindsdien ben ik een lappepop tussen de RVA en de ziekenkas. Intussen sta ik weer op de RVA en moet ik werk zoeken. Overal waar ik solliciteer en men een cv vraagt, bellen ze mijn laatste werkgever op en moet ik zelfs nog niet op gesprek gaan! Ik ben bij de vdab erkent als zijnde arbeidsgehandicapt maar omdat ik op school een 7de jaar heb gedaan kom ik niet in aanmerking voor aangepaste Jobs waardoor ik terug op de normale arbeidsmarkt terecht kom en geen werk vind. Ik ben alleenstaande en mijn stempelgeld zakt omdat ik geen werk vind! Van een kleine uitkering moet ik zware medische kosten en de kinesist betalen. Ik heb dat lichaam ook niet gevraagd maar zit wel in een uitzichtloze situatie!
Langdurig zieken zou men ook in categorieën moeten verdelen vind ik. 3 jaar geleden kreeg ik te horen dat de tumor in mijn linkerbekken de tijd op 11:59 had gezet. 27 uitwendige, 3 dagen en 2 nachten inwendige radiotherapie + 7 chemo's van bijna 8 u. Met 39 kg was het noodzakelijk 3 maal daags Fortimel te nemen volgens oncoloog, om aan te sterken. Vol goede moed naar apotheek met voorschrift waar je smalend gezegd wordt dat er geen tussenkomst is, ook hospitalisatieverzekering weigert dit (enkel voor terminale patiënten) Na de berekening, €30,- per dag met 2 hoge school studenten, eten, vaste onkosten, noodzakelijke medicatie, werd duidelijk dat dit niet haalbaar was. Medicatie heb ik ook om financiële reden moeten afbouwen en ipv met de 'revalidatie' te starten na 9 maanden was het beginnen met "werken". De spaarcenten waar ik mezelf zoveel voor had ontzegt waren gesmolten als sneeuw voor de zon. Het gevoel dat je eigen lichaam je in de steek laat is al moeilijk te omvatten en dan laat het 'systeem' jou nog dieper vallen. Medicatie, thuiszorg, poetshulp, revalidatie zijn allemaal extra's die sommigen zich niet kunnen veroorloven, al zeker niet waar maar 1 inkomen is.
Heb al van 2008 de ziekt van fribro/cv's en lupus heb al vanalles mee gemaakt uitgelachen door dokters geen hulp bij zware pijnen maar betalen dat moet je wel,hoop dat er verder onderzoek word gedaan want zo verder leven is gewoon hel Grt M
Ik heb 6 jaar fibromyalgie en het Is heel moeilijk om aangepast werk te vinden want je kunt heel veel dingen niet meer dus blijft er weinig over en aanpassen Is heel moeilijk want je ziet het niet aan de buitenkant
Ik heb 30 jaar lang in een zinkbedrijf gewerkt in 5 ploegen productie, zeer veel fijn stof en zinkdampen wanneer de ovens worden afgekrast, met inpakwerk dragen we steeds een stofmasker, helm, veiligheidsbril en schoenen. In 2012 werd ik hees en werd doorgestuurd via mijn huisdokter naar een kno arts, ze namen een stukje weefsel vd stembanden voor verder onderzoek en het verdict was zwaar, kanker op de stembanden. Onmiddellijk doorverwezen naar UZ Leuven en daar na tal van onderzoeken werd besloten om mijn keel 40 keren te bestralen, dit gebeurde in januari en februari 2013 en was een helse periode, iedere 2 maanden op kontrole en het zag er goed uit na een jaar besloten met de adviserend geneesheer om terug halftijds te beginnen op hetzelfde bedrijf, tja aangepast werk kon wel maar ik mocht er niet teveel van verwachten, idd na een half jaar met dagpost zetten ze mijn terug in een vol continu en 5 ploegen in de produkte, weer inpak en productie met stofmasker op. Nog steeds iedere 2 maanden op kontrole van de keel in Leuven en 1 maal per jaar scan van de hals en de longen. In 2016 ontdekken ze terug een kwaadaardige tumor op de stembanden en helaas helpt bestralen nu niet meer omdat het de vorige keer al is gebeurd, dan terug op ziekenkas en in Leuven wordt besloten om een volledige laryngectomie uit te voeren. Dit houd in dat ze mijn volledig strottenhoofd inclusief de stembanden operatief gaan verwijderen en dit is in augustus 2016 uitgevoerd. Ben nog steeds op ziekenkas en hoop dat als ik opgeroepen word door de adviserend geneesheer voor een controle, dat ik nooit meer in dat bedrijf moet gaan werken want aangepast werk bestaat daar niet, ik adem nu door een stoma en zie dat echt niet zitten in een omgeving waar enorm veel stof rond dwarrelt en waar schadelijke zinkdampen rond hangen, ik adem niet meer door mijn neus maar de lucht gaat nu rechtstreeks door een stoma opening in de hals naar de longen, want als men nu weer een tumor ontdekt weet ik niet of er nog iets aan te doen valt en ben ik een vogel voor de kat. Zit nu met 2 vrange gevoelen, een keer enorm stress dat de kanker terug zal keren en een hoop dat men mij niet meer terug naar dat bedrijf zal sturen want ik zie het echt niet zitten om met een stoma en een stemprothese terug in de productie gaan te werken.

Ruim 300 arbeiders en bedienden van schuimrubberproducent Recticel in Wetteren gingen gisterochtend om 5 uur in staking nadat er geen akkoord werd bereikt rond de CAO. Het conflict draait rond loon en arbeidsduurvermindering. De PVDA bracht een solidariteitsbezoek aan het piket.

#metoo. Deze eenvoudige hashtag veroorzaakte een dijkbreuk. Hij brak een dijk van stilte die het woord van duizenden vrouwen tegenhield. Vrouwen die in het recente verleden op de sociale media getuigden over hun ervaringen met agressiviteit en ongewenste intimiteiten. Op 25 november is er een betoging tegen geweld op vrouwen. Irène Zeilinger richtte de vzw Garance op en is een van de initiatiefneemsters van de betoging, georganiseerd door het platform Mirabal.

De man die Raoul Hedebouw, federaal parlementslid voor de PVDA en nationaal woordvoerder, op 1 Mei dit jaar aanviel, is veroordeeld tot 28 maand cel met uitstel voor drie vierde en een boete van 800 euro, ook met uitstel. Wij vroegen de advocaat van Raoul Hedebouw om een reactie.

Overzicht van de inhoud van ons novembernummer. Met een abonnement lees je deze artikels niet alleen sneller, je krijgt er ook nog foto's, tekeningen en heel wat extra berichten bovenop.
Op 2 november 1917 schreef Lord Balfour een brief aan de Zionistische Federatie waarin hij als Brits minister van Buitenlandse Zaken namens zijn regering steun toezegde aan de creatie van een Joods nationaal tehuis in Palestina. Deze brief ligt aan de oorsprong van de kolonisatie van Palestina die tot vandaag loopt.

Een kwart minder mensen hebben recht op een pro-Deo advocaat. Dat is het trieste resultaat van de maatregelen van minister Geens en zijn afbouw van het recht op juridische bijstand. Ivo Flachet, justitiespecialist van de PVDA, schreef er dit opiniestuk over op Knack.

In Antwerpen stelden vandaag een honderdtal gezinnen hun living open tijdens een uniek livestream evenement, georganiseerd door de PVDA. Samen met vrienden, familie en collega’s gingen ze zo in dialoog met Peter Mertens, de lijsttrekker van de linkse partij in Antwerpen.

In oktober kwamen de milieuministers van alle EU-lidstaten samen om de Europese klimaatdoelstellingen vast te leggen. Tegen het huidige tempo daalt onze uitstoot liefst acht keer trager dan nodig om die doelstellingen te halen.

Bij de regionale verkiezingen van 15 oktober kwam de PSUV van president Maduro als de overwinnaar tevoorschijn. De bevolking kiest duidelijk tegen het geweld van de rechtse oppositie en voor een democratische aanpak van de reële problemen van het land onder leiding van president Maduro.

Na maanden van acties en betogingen hebben de federale en gewestelijke regeringen dan toch begrepen dat ze ‘iets’ op tafel moeten leggen om tegemoet te komen aan de eisen van de werknemers van de non-profit. Is dit een eerste stap naar iets volwaardigs of moet de Witte Woede weer de straat op?