Haven van Antwerpen: zwaarste arbeidsongeval in jaren wordt drie dokwerkers fataal

Commentaar toevoegen

Bij het indienen van dit fomulier gaat u akkoord met het privacybeleid van Mollom.

Reacties

ALS EX HAVEN DOKWERKER (dak) heb ik enkele bedenkingen,heb geen universitaire studies gedaan,en heb ook niet tot het clubje veiligheid cepa behoord een ding weet ik zeker,dat er nooit in een ruim afgedaald mag worden als de luiken nog gesloten zijn en minstens een half uur gelucht moeten zijn (open) alvorens men mag afdalen in het ruim,en de idiote stelling van dat het mangat openlag is om te lachen, dit is geen reden om een gesloten ruim te betreden,sterker nog waar was de verantwoordelijke( preventie) van het bedrijf zelf op vakantie,of was het zoals steeds,tonnemaat,het toont aan dat er nog niets veranderd is,en met de nieuwe bediende,op de burelen,gaat het van kwaad naar erger,neen elke ceelbaas met jaren ervaring is een loopjonge geworden in dienst van een hoopje peuten,met geen enkele ervaring,en op de dienst veiligheid,zijn er niet veel meer met ervaring,want deze moeten knikken,naar de ingenieurs,van de dienst veiligheid,wat wil je dan!!! in een ding zijn zij geweldig,indekken van eigen onkunde,en ik denk maar aan het geval westerlund,met het gezonken binnen schip,tijdens het manipuleren van coils,toen stond heel de kade vol met witte helmen,en heel dit gebeuren heeft toen verschillende uren geduurd,en de tweee kraan die kon helpen mocht toen niet verschoven worden van zon snotaap van het bureel,had toen de costas daar had geweest dan had die lichter kunnen gered worden,en ook door de te snel aanvarende slepers,die een te hoge golf met zich meebrachten,en zo het water over het slagliggende schip deden zinken ,op dat ogenblik brak de ketting waar het nog mee vasthing,en daar stonden dan het schippers gezin met hun gezonken schip,je moet weten dat op de veiligheid mensen werken die zeer korte tijd aan de haven gewerkt hebben en dan nog in de straddlers en niet in het stuk goed !!!! wat wil je dan,de kennis en produktiviteit dewelke door onze hard werkende haven arbeiders van de vorige generatie wereldwijd geroemd werden,is nu nog een herrinnering,en elke ervaren havenarbeider echte dokwerker zal mijn verhaal kunnen bevestigen,en nu met nva de vriendjes van katoennatie,en de andere cornuiten, heb ik pijn aan het hart!!!!!

Steeds meer bedrijven voeren tijdelijke werknemers in. Dat gaat vaak via onderaannemers. De bedoeling? Belgische loon- en arbeidsvoorwaarden ontwijken. En ondermijnen.

Overzicht van de inhoud van ons aprilnummer. Met een abonnement lees je deze artikels niet alleen sneller, je krijgt er ook nog foto's, tekeningen en heel wat extra berichten bovenop.

Nog nooit deden vrijhandelsakkoorden zoveel stof opwaaien als TTIP en CETA. Line De Witte schreef er een boek over: TTIP en CETA voor beginners. Is het gevaar geweken?. In dit uittreksel heeft ze het over het Noord-Amerikaanse NAFTA-akkoord, dat de werknemers loon en jobs kostte. Een voorpublicatie.

Verpleegkundigen, ziekenhuis- en rusthuispersoneel en sociaalwerkers kwamen allemaal samen op straat voor een werkbare job en tegen de besparingen. Opmerkelijk: de Belgische zorgmensen staan niet alleen. Ook in andere Europese landen staat de zorg onder druk voor personeel en zorgbehoevenden. Én gaan werknemers en patiënten gaan in verzet.

In een atheneum in Flémalle, nabij Luik, laat de verwarming het al enkele jaren herhaaldelijk afweten. Om daar verandering in te brengen, besloten de leerlingen in staking te gaan. 

Het Europees Hof van Justitie bepaalde vorige week in een arrest dat bedrijven een hoofddoek mogen verbieden voor zichtbare functies. In een opiniestuk in Knack protesteerde een indrukwekkende reeks vrouwen- en middenveldorganisaties tegen dit arrest. Ze  willen niet dat vrouwen die een hoofddoek dragen tot de achterkamers van onze economie en maatschappij veroordeeld worden. Maartje De Vries, voorzitster van Marianne, de vrouwenbeweging van de PVDA, licht het arrest toe.

Voor de vierde keer op rij, op nauwelijks een jaar tijd, betoogden vandaag meer dan 15.000 werknemers uit de zorg, welzijn en cultuur. Ze eisen dat de regeringen in ons land middelen vrijmaken voor de non-profit. Middelen die moeten leiden tot betere werkomstandigheden en meer kwalitatieve zorg.

Politici à la Trump, Wilders, Le Pen en dichter bij huis Francken en Dewinter, zetten mensen tegen elkaar op. Samenlevingsopbouw gaat daar lijnrecht tegenin en werkt elke dag aan verbinding en diversiteit.

En de boer, hij ploegde voort. Tegen wil en dank. Niet dat het hem veel erkenning oplevert. Geregeld ziet de boer zich genoodzaakt om de straat op te trekken en luidkeels te roepen om een rechtvaardig beleid. Op 23 maart 1971 gebeurt dat in Brussel, bij een massale betoging tegen het gemeenschappelijke Europese Landbouwbeleid dat vanaf 1968 in uitvoering kwam. 

Donderdag 2 februari. De 22-jarige Théo wordt door vier politieagenten gearresteerd en gewelddadig aangepakt. Met een wapenstok verkrachten ze hem. In Aulnay-sous-Bois, de Parijse voorstad waar Théo woont en waar de burgemeester trots uitpakt met de resultaten van een bikkelhard veiligheidsbeleid, is racisme bij politie schering en inslag. Maar deze keer zijn de grenzen ver overschreden …